Kain

Niet iedereen beleeft de wereld hetzelfde als de autistische Kain. Dat weerhoudt deze extraverte man er niet van om zich vol in het leven te storten, met soms misverstanden en harde levenslessen tot gevolg.

“Ik moet iemand niet lastigvallen met mijn persoonlijkheid”, stelt Kain. De energieke, intense Amsterdammer met autisme is ook een handvol. Hij scheert op zijn fiets door het stadsleven en bemoeit zich links en rechts met iedereen die daar niet om vraagt. Soms resulteert dat in spontane, gezellige ontmoetingen, soms moeten mensen weinig van Kains extreme directheid en eerlijkheid hebben. Het zij zo. Kain gaat weer door.

Hij woont naar tevredenheid in een complex met andere neurodivergente bewoners, waar de een zijn erwtjes minutieus scheidt van zijn aardappelpuree en de ander ze erdoorheen prakt. Kains volwassen leven is in relatief rustig vaarwater gekomen. Maar dan vindt hij het tijd om auto te leren rijden.

Zijn besluit opent de deur naar meer dan spannende gebeurtenissen: een auto besturen vergt een staaltje multitasken en Kain wordt vrijwel direct afgeleid door medecursist Frederique (Barbara Sloesen). Hij is prompt straalverliefd en bedenkt dat hij sowieso wel toe is aan een volwassen relatie en meer zelfstandigheid in zijn bestaan. De zorgen en bemoeienis van de goegemeente, van zijn vader en zijn huisbegeleiding tot zijn vrienden en eventuele schoonouders – ze kunnen hem wat.

Dit speelfilmdebuut van Gabriel M. Bauer is geïnspireerd op het leven van Daniël Gellvoet, die hier tevens de hoofdrol speelt. In de romantische komedie komen allerhande vooroordelen en misvattingen rondom autisme en neurodivergentie voorbij, gevat in een verder heel klassiek scenario.

Het zal niet altijd eenvoudig zijn om je te manifesteren in een maatschappij vol hokjes en ongeschreven sociale regels. En toch is de wereld van Kain in deze film overwegend open en zachtaardig. Uiteraard stuit het personage op serieuze barrières, maar de uitwerking is eerder opgewekt dan schurend te noemen. Keiharde uitsluiting en pesten vormen niet de boventoon – en dat zal een bewuste keus van de makers zijn geweest. Het is in bredere zin verfrissend dat de film op een mainstream publiek lijkt te mikken, door het verhaal in de vorm van een romkom te gieten. Die dan wel weer een opvallende muziekscore heeft gekregen, die qua tempo, instrumenten en sfeer mee lijkt te lopen met de gemoedstoestand van Kain.

De scènes die het leukste uitpakken, zijn die waarmee het allemaal begint: die rijlessen. André Dongelmans is heerlijk droogkomisch als doodgewone rijleraar die niet weet wat hem overkomt met deze extreem enthousiaste klant. Dat deze soms even flink de weg dreigt kwijt te raken op hoge snelheid, wordt ook door hem snel vergeven.