Return to Silent Hill

De terugkeer naar het ijzingwekkende dorpje uit de videogames is een met durf gemaakte, bijzonder louterende reis.

Asvlokjes dwarrelen voortdurend door de lucht in Silent Hill, alsof er ergens een onverzadigbare brand woedt. Het gefictionaliseerde Amerikaanse dorpje fungeert al decennialang in videogames en speelfilms als een soort vagevuur. Het is een doorgangsplek waar de tijdelijke bezoekers voor eens en altijd korte metten maken met hun al dan niet innerlijke demonen.

In Return to Silent Hill, de verfilming van de videogame Silent Hill 2 (2001), zijn de demonen die in beeld verschijnen in zekere zin projecties, ontsproten uit de psyche van hoofdpersoon James (Jeremy Irvine).

Return to Silent Hill is een passieproject van filmmaker Christophe Gans, die in 2006 al het eerste deel van de gameklassieker verfilmde. In 2012 verscheen Silent Hill: Revelation, een project waar Gans vroegtijdig uitstapte. Het nieuwe wapenfeit van de Fransman staat qua plot goeddeels los van de eerste twee films en volgt de getormenteerde James, die na de dood van zijn grote liefde Mary (Hannah Emily Anderson) verslaafd raakt aan alcohol. Nadat James een mysterieuze brief van Mary ontvangt, stapt hij in de auto naar Silent Hill, waar hij haar hoopt aan te treffen.

James komt terecht op de welbekende mistige plek die telkens lukraak verandert in een vurige hel vol groteske wezens, waaronder de angstwekkende Pyramid Head. In de publiciteit rond de film vergeleek Gans de premisse van de videogame en zijn verfilming met die van de Griekse mythe van Orpheus, die afdaalt in de onderwereld om zijn aan een adderbeet gestorven echtgenote Eurydice terug te krijgen. Maar Return to Silent Hill behoeft die extra uitleg niet, en kennis van de videogames evenmin. In de kern laat de film zich omschrijven als een broeierige koortsdroom over schuld en rouw.

De film zit vol met rijke, angstwekkende beeldtaal, die deze thema’s visualiseert. Zoals het verdrinken en weer ontwaken van Mary. Of een scène met samengesmolten monsters die de kijker eraan herinnert hoe pijnlijk het is als je herinneringen aan een dierbare gaandeweg in je geheugen een rommelig amalgaam vormen met andere mensen uit je verleden.

Desondanks is Return to Silent Hill ook louterend. De coherente en spectaculaire in cgi opgetrokken verhaalwereld heeft iets troostrijks en symboliseert knap James’ innerlijke onrust. Het lijzige tempo en het gebrek aan uitgesponnen dialogen geeft de film een meditatief karakter. De plot is ondergeschikt aan het oproepen van een akelige sfeer; precies zoals een nachtmerrie soms verschrikkelijk doelloos aanvoelt.