The Threesome

Hoewel een spontaan trio tussen drie singles, twee ongeplande zwangerschappen en allerhande misverstanden in real life beslist buitensporig te noemen zijn, is deze retro romkom opvallend alledaags.

In de meeste romantische komedies ontmoeten twee singles elkaar, is daar die enorme aantrekkingskracht, worstelen ze zich stuntelend door misverstanden heen en leven ze daarna nog lang en gelukkig.

In The Threesome worden al die stappen overgeslagen. Hier begint de zoektocht naar de liefde pas ná een slordige nacht en twee daaruit volgende zwangerschappen. Connor (Jonah Hauer-King) heeft na een opvallend beschaafd ogende, zogenaamd drankovergoten nacht een trio met zijn kennis Olivia (Zoey Deutch) en Jenny (Ruby Cruz) – die ze net hebben leren kennen. Daar zou het bij zijn gebleven. Maar dan blijken Olivia én Jenny zwanger. Terwijl Connor verliefd is op Olivia, die weinig geloof heeft in relaties, wil deze brave borst natuurlijk ook Jenny bijstaan tijdens en na haar zwangerschap.

Ondertussen denken Jenny’s conservatieve ouders dat Connor samen is met hun dochter. Hij speelt dat spelletje even mee uit goede wil, maar dat wordt steeds lastiger. Hij wil immers met Olivia door. Ondertussen duikt er ook bij Olivia een complicerende factor op.

Dat regisseur Chad Hartigan (Little Fish, 2020) een fan is van de ongecompliceerde romantische komedie, is zonder meer terug te zien in zijn verfilming van het scenario van debuterend scenarist Ethan Ogilby. Zoey Deutch is fijn gecast als ‘gecompliceerde’ jonge vrouw met een wat minder zonnige kijk op het leven. Tussen aanhalingstekens ja, want Olivia is in feite, net als de twee andere belangrijkste personages, toch een vrij opgeruimde figuur zonder echte achtergrond.

Het spreekt wel voor de drie acteurs dat ze hun wat generieke rollen serieus nemen. Ook is het wel eens verfrissend dat de personages in zo’n typische genrefilm juist geen tot de verbeelding sprekende, ongeloofwaardige carrières of levens hebben. Het is allemaal – op dat rare trio en de consequenties na dan – verdomd normáál.

Het verhaal en de personages zijn best charmant en lief te noemen, maar ook te braaf om boven het maaiveld uit te komen. Slechts mondjesmaat komt er een beeld of kwinkslag voorbij die aangeeft dat we in het hier en nu zijn: een smartphone, of een bitter grapje over Republikeinen, abortus en religie. Verder had de film ook dertig jaar geleden gemaakt kunnen zijn. Zelfs de vanille filmposter had in die goede oude videotheek niet misstaan. Het voordeel van dit alles is dat deze film, die heus het niveau van een Hallmark-film overstijgt, waarschijnlijk over decennia nog gewoon op een streamer bekeken kan worden, zonder aan ‘urgentie’ in te boeten.