Take 5: Jean naar Cannes

wit licht van Jean van de Velde is als the silent army geselecteerd voor Un Certain Regard van het Filmfestival Cannes, de sectie voor de wat experimentelere film. In Nederland werd de film geafficheerd als een grootse publieksfilm, het acteerdebuut van zanger Marco Borsato en een uithangbord voor Stichting War Child. De dagbladpers was overwegend kritisch-negatief over de film.

1 Mijnheer van de Velde, oprecht gefeliciteerd. Cannes-directeur Thierry Frémaux heeft schijnbaar iets gezien wat wij hier in Nederland hebben gemist?
Ik was stomverbaasd toen ik de Nederlandse dagbladkritieken las. Het kan niet anders of jullie zijn bevooroordeeld gaan kijken. Jullie kwaliteit is het oordeel. Op het moment dat je dat laat beïnvloeden door reclame en geruchten en weet ik wat, dan geef je je voornaamste wapen uit handen. Ik weet natuurlijk niet wat Thierry Frémaux precies van de film vond, want dat krijg je niet te horen, maar ik heb bij screenings, ook voor de Franse pers, geluiden opgevangen als ‘colossale’ en ‘humane’. Ik geloof dat juist de combinatie van een heftig sociaal thema met een avonturenfilm in Frankrijk erg aansprak.

2 Maar hebben zij precies dezelfde film gezien als wij in Nederland?
Filmcriticus Pierre Rissient vond het een geweldige film, maar zei dat als ik er internationaal iets mee wilde ik er nog een keer naar moest kijken. Een Nederlandse film wordt in het buitenland door de ondertitels hoe dan ook als een artfilm beschouwd, dus toen ben ik er met de editor nog eens twee dagen voor gaan zitten om hem meer arty te maken.

3 Hoe heeft u dat gedaan?
We hebben alle muziek eruit gegooid en vertellen het verhaal nu chronologisch. Hij is soberder, uitgebeender geworden. Die versie is voor de selectiecommissie gekomen.

4 Dat noem ik geen kleine ingreep, en ook niet dezelfde film.
De wezenlijke kern van de film is niet veranderd. Ik vergelijk het met een stuk muziek dat je de ene keer unplugged speelt en de andere keer met groot orkest in een stadion. Er is niet één waarheid, er zijn verschillende publieken.

5 Alles voor het publiek dus? Wat blijft er dan over van de integriteit van het kunstwerk?
Zo filosofisch ben ik niet ingesteld. Ik weet niet of het kunstwerk integer is. De maker is integer. Maar dit verhaal is belangrijker dan ik. De rest is alleen maar de verpakking voor een bepaald soort publiek. De Nederlandse versie van een heel emotionele versie. Deze is intellectueler. Hij heeft daarom ook een andere titel. Ik kan niet zeggen welke ik beter vind. Ze zijn als een eeneiige tweeling.

Dana Linssen

De Filmkrant zal tijdens het Cannes-festival van 13 t/m 24 mei een dagelijkse blog bijhouden op filmkrant.nl.