Eden (Mia Hansen-Løve)

Voordat je Daft Punk had, had je de Parijse garage house scene van DJ Sven Love, die met zijn Cheers-avonden de weg baande voor de Electronic Dance Muziek in Frankrijk. Eden vertelt het verhaal en vooral de teloorgang van deze avantgarde-dj, naar zijn eigen scenario.

Als je erover nadenkt zijn er helemaal niet zoveel films gemaakt over de house scene van de jaren negentig. In Nederland hadden we Naar de klote! van Ian Kerkhof, Canadees Michael Dowse portretteerde een fictieve Ibiza-dj in It’s All Gone Pete Tong, maar dat was het wel zo’n beetje. En dat terwijl de beelden van de dance-generatie zo diep in onze moderne cultuur verankerd zijn: de mensenmassa’s die met uitgestoken armen, extatische blik, in verblindend licht door repetitieve dreunen in trance raken. Het is de industriële variant van derwisj-dans of sjamanistisch ritueel. Maar dat is natuurlijk maar de buitenkant. De ervaring, bijna standaard door drugs gekleurd, is veel moeilijker te verfilmen. Misschien dat filmmakers er daarom van terugdeinsden. Eden, de vierde semi-autobiografische film van de Franse regisseuse Mia Hansen-Løve hoeft niet aan de buitenkant te blijven, omdat hij ook een verhaal over die tijd te vertellen heeft. Hansen-Løve’s broer Sven was begin jaren negentig een populaire dj in de Parijse garage house scene, die met zijn maatje het duo Cheers vormde en behalve zelf draaide ook promotor en organisator van feesten was. Helaas was er ook nog zoiets als cocaïne, dus werd hij al snel voorbijgestreefd door die twee jongens Thomas en Guy die nooit op enig feestje naar binnen kwamen omdat niemand ze herkende. Klein insidersgrapje voor de Daft Punk-fans natuurlijk. Het verhaal over de rise and fall van de kunstenaar is in al z’n 1000 varianten bekend. Wat Eden anders maakt is — ongetwijfeld door het feit dat Sven zelf aan het scenario meeschreef en niet voor niets voor zijn lange lost weekend filosofie studeerde — dat de film z’n hoofdpersoon niet spaart. De film is soms best romantisch, maar romantiseert niet. En geeft je daarom de perfecte coming-of-age ervaring, die je op elke leeftijd kunt (her)beleven: naast dat gevoel van heimwee naar eeuwige zomers sluimeren altijd de existentiële onrust en ontluistering die een ervaring diepgang geven. En pijn. En roes. Kortom leven.

Dana Linssen