Redactioneel – 1 maart 2012

Het zou heel goed kunnen dat we dit jaar voor de laatste keer naar de Oscars hebben gekeken as we know them. In het Amerikaanse vakblad Variety stond onlangs een interessante analyse over de vraag waarom het dit jaar zo’n voorspelbare bedoening bij de Oscars was. En voor de goede orde: dat artikel verscheen dus al voordat was gebleken dat het leukste filmfeestje van het jaar — sterren, roddels, jurken, uitglijers, haat & nijd — een, nu ja, laten we het maar een dooie boel noemen, bleek te zijn. De prijsuitreiking was een gelopen race — behalve misschien voor dissidente idioten als ik die stiekem hadden gehoopt dat er nog iemand misschien een stem had durven uitbrengen op Terence Malick The Tree of Life of iets anders tegendraads.
Variety verklaart de eenvormigheid van de Oscarnominaties uit het feit dat het merendeel van de genomineerde films aan het einde van het jaar is uitgebracht (de uiterste datum waarop dat nog kan in verband met de ingewikkelde stemprocedure). En aan het einde van het jaar wil men nu eenmaal geen donkere films zien. Zelfs niet in zonnig Californië waar de meeste stemmers wonen.
Er zijn trouwens plannen om vanaf volgend jaar elektronisch te gaan laten stemmen, wat dan weer tot gevolg kan hebben dat de datum van de prijsuitreiking wordt verplaatst (niet teveel tijd tussen stemming en bekendmaking) en dat kan dan weer allerlei consequenties hebben voor de manier waarop films in de markt worden gezet op festivals etc. En daarmee voor de andere prijzen van het prijzen-seizoen, de Grammy’s en de Emmy’s en de Bafta’s en de Globes en de hoe ze verder ook allemaal mogen heten.
Commercie is een hongerig beest en we leggen onszelf maar wat graag op het hakblok.
En wat dat allemaal voor gevolgen voor de filmliefhebber heeft, kunt u ook wel uittekenen. Een filmklimaat dat nog meer door de markt wordt bepaald dan het toch al is. Het is dat die prijzen commercieel zo verdomde handig zijn, want anders zou je je misschien kunnen voorstellen om er maar helemaal vanaf te zien. Denk je eens uit wat filmfestivals een hoop geld zouden kunnen uitsparen als ze hun prijzen zouden afschaffen, en dat geld netjes verdelen onder de filmmakers wiens films ze vertonen. En wat er een hoop prachtige inhoudelijke tv-programma’s zouden kunnen worden gemaakt over films als we niet zo verslaafd zouden zijn aan die sterren en die roddels en die jurken en die uitglijders en die haat en die nijd…

Dana Linssen