Jantje lacht, Jantje huilt

Terwijl in eigen land de Nederlandse publieksfilm ongekende successen boekt, met ruim een miljoen bezoekers voor new kids: turbo en Gouden Films voor loft en het geheim, lijkt ook de vaderlandse arthousecinema wat meer in de belangstelling te staan. In het buitenland, welteverstaan.

Kort na elkaar werd bekend gemaakt dat the brownian movement van Nanouk Leopold geselecteerd is voor het programmaonderdeel Forum van de Berlinale, en dat het nieuwe project van Urszula Antoniak (nothing personal) op hetzelfde festival gepresenteerd zal worden op de coproductiemarkt. Ook acteur Pierre Bokma zal op het festival te zien zijn, als hoofdrolspeler van de Duitse productie schlafkrankheit, die meedingt in de competitie voor de Gouden Beer.

In eigen land doet de arthousefilm het intussen schijnbaar minder goed: op het IFFR is slechts één volledig Nederlandse productie te zien, je vis dans la rêve de ma mère van Jan Willem van Dam. Plus, vooruit, de speciaal voor het festival geproduceerde documentaire tiger eyes, en de gerestaureerde versie van de stad die nooit rust uit 1928. Bovendien draaien er zeven internationale coproducties waar een Nederlandse hand in zit, waaronder club zeus van David Verbeek en novena van de in Nederland woonachtige Paraguayaanse regisseur Enrique Collar. Maar toch: de hoeveelheid Nederlandse taal die van de Rotterdamse doeken zal komen, lijkt een historisch dieptepunt te hebben bereikt.

Joost Broeren