FilmPers – 7 september 2010

PERSÉCUTION
Patrice Chéreau
Wederzijdse afhankelijkheid, emotionele manipulatie, het (onbewust) breken van vertrouwensbanden, uiterlijke onbewogenheid versus innerlijke onzekerheid. Hoe precies het gedrag van de personages te duiden? Hun ongemakkelijke gedrag en intense lijden maakt de film soms ook pijnlijk ongemakkelijk. In zekere zin is persécution Chéreaus klap in het gezicht van de toeschouwer.
NRC Handelsblad (André Waardenburg)

persécution is geen lichte kost en de kijker moet tegen Chéreaus aanpak kunnen, want de maker houdt van groot drama. Als antihelden in Griekse tragedies storten zijn antihelden zich blind in de afgrond. Het verraadt Chéreaus achtergrond als theater- en operaregisseur. persécution steekt de kijker geen romantisch hart onder de riem, maar toont rauw het hulpeloze menselijke gemodder. Wel zo realistisch.
Het Parool/GPD-kranten (Jos van der Burg)

Dat Daniels vrienden hem überhaupt nog dulden, blijft een raadsel; waarom de kijker dat ook zou moeten is de vraag. Uiteindelijk blijkt Chéreau te weinig te bieden in ruil voor de geïnvesteerde energie; persécution belooft misschien diepzinnigheid over relaties en menselijk gedrag, maar na een uitdovend slot rest er niet veel meer dan een dodelijke vermoeidheid.
de Volkskrant (Floortje Smit)

COPIE CONFORME
Abbas Kiarostami
Dat de boeiende film van Abbas Kiarostami zich halverwege ontpopt als een variatie op Theo van Goghs blind date moet even worden verwerkt. De weldadige, intellectueel prikkelende sfeer van vóór die onthulling keert niet meer terug, maar ook in de daaropvolgende bespiegelingen over de houdbaarheid van relaties worden een paar behartenswaardige opmerkingen gemaakt.
De Telegraaf (Eric Koch)

Abbas Kiarostami zadelt de kijkers op met een raadsel. Zijn de twee hoofdpersonen, een galeriehoudster en een schrijver, met elkaar getrouwd of doen beiden alsof? Tijdens een rondrit door Toscane houden de twee de kijker in het ongewisse. Echt intrigerend wordt dit spel zelden. Ondanks het fraaie acteren van Juliette Binoche gaat de aanstellerij van dit stel behoorlijk irriteren.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

We mogen vooral niet vergeten dat we naar een film kijken. De ‘scenarioschrijver’ weet het beter dan de personages. En de personages zijn, behalve in het filmkader, ook gevangen in talloze frames binnen het frame: spiegels, vensters, doorkijkjes. Zo leidt deze ‘kopie van een film’ ons naar het origineel: het werk van Kiarostami zelf. En daarin is deze elegante gimmick van een film toch weer zeer origineel, speels en geniaal.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

LE REFUGE
François Ozon
le refuge gaat over leven en dood, en vooral over het fenomeen zwangerschap: wat maakt een vrouw door tijdens die unieke periode. Nieuwe onbekende gevoelens, grilligheden, verlangens, en voortdurend die wetenschap dat je een ongeboren kind bij je draagt. En steeds is daar die altijd zo goed bedoelde, maar soms zo vervelende bemoeienis van de buitenwereld met je zwangerschap en de komst van een baby.
Trouw (Hans Masselink)

le refuge, zonder gimmicks of sprookjes, is een stevige film. Het versmelten van twee behoeftige mensen brengt Ozons sterkste kanten boven. Zijn vermogen om veel emotionele informatie in details te verbergen, zijn ingetogen regie, zijn oor voor ontroerende filmmuziek, zijn oog voor mooie lichamen — le refuge bevat ongewoon sensuele vanilleseks met ongebruikelijke partners, al spreekt dat bij Ozon bijna voor zich. En de casting is voortreffelijk.
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)

Zoals gebruikelijk maakt Ozon het de kijker met le refuge graag ongemakkelijk, juist door controversiële acties van zijn hoofdpersonen te tonen zonder ze af te keuren. Dit tegen de haren instrijken maakt le refuge even intrigerend als afstandelijk. Dat Ozon hier per se de daadwerkelijk zwangere actrice Isabelle Carré als hoofdpersoon wilde, werkt daarbij zowel in zijn voor- als nadeel. Carré draagt het intieme drama: ze verzacht voorzichtig als de broer haar afgeschermde wereld langzaam openbreekt. Desondanks blijft ze ongrijpbaar.
de Volkskrant (Floortje Smit)

EASTERN PLAYS
Kamen Kalev
Meer dan een verhaal over twee broers, of een liefdesgeschiedenis, lijken de gebeurtenissen in eastern plays voor Kalev vooral een excuus om hedendaags, vooral nachtelijk Sofia te observeren. De opgekropte woede — "The fat politicians use the aggression of the dumb asses" — die daar zijn uitweg zoekt, is zijn echte zorg. Onvervalste, noodzakelijke, maar ook niet bijster originele geëngageerde cinema.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

eastern plays is het volwassen speelfilmdebuut van de Bulgaar Kamen Kalev, die in Frankrijk aan de befaamde filmschool La Fémis studeerde. De film schetst geen vrolijk beeld van zijn geboorteland en is een harde analyse van een generatie jongeren die hunkert naar houvast. Toch geeft Kalev ook ruimte aan optimisme. Itso’s oprechte pogingen zich beter te gedragen, zijn vriendschap met een Turks meisje, het poëtische stadsbeeld van Sofia bij zonsopgang, na een doorwaakte nacht — het zijn indrukwekkende lichtpunten in het sombere verhaal.
de Volkskrant (Pauline Kleijer)

Van de samenleving vervreemde jongens is geen origineel filmonderwerp — de internationale artcinema staat er bol van — maar eastern plays onderscheidt zich door zijn authenticiteit. Regisseur Kamen Kalev kent het milieu waarover hij het heeft in zijn debuutfilm. Hij schetst Sofia als een grauwe, sombere stad, waar politici achter de schermen aansturen op etnische rellen. En jongeren geen toekomst hebben. Niemand is immuun voor racisme is de al te duidelijke boodschap van de film, die met een sprankje hoop eindigt.
Het Parool/GPD-kranten (Jos van der Burg)

ALAMAR
Pedro González-Rubio
Traag verweeft de Mexicaanse cineast Pedro González-Rubio prachtige beelden van het koraalrif Banco Chinchorro met de belevenissen van vader en zoon. Hun toenadering is volkomen naturel, subtiel en vol van tederheid. Dat het besef van hun naderende afscheid aldoor aanwezig is — als een donkere wolk aan de horizon — geeft dit semi-documentaire drama een nog grotere emotionele lading. alamar is ontroerend in al zijn bescheidenheid.
De Telegraaf (Marco Weijers)

Afscheid, daar draait alamar om. Eens komt de dag dat Natan teruggaat naar Rome. In grote lijnen is de film een ode aan de onbedorvenheid van de natuur, van de kinderjaren, en van een manier van leven die niet lang meer zal blijven bestaan. González-Rubio maakt er een nostalgisch of moralistisch drama van. Alles gaat voorbij, lijkt hij te willen zeggen, maar nu is het mooi.
de Volkskrant (Pauline Kleijer)

Scenarist, regisseur, producent, cameraman en editor Pedro González-Rubio tekent met alamar het prachtige, zinnelijke portret van een vader die zijn vijfjarige zoontje laat kennismaken met het leven op zee. Het is een film over het doorgeven van kennis en ervaring, en over de betekenis van samenzijn. Nathan waggelt achter Jorge aan als een eendje achter een eend. De film voert je terug naar je eigen kindertijd, toen je leerde zwemmen, en kennismaakte met planten en dieren.
Trouw (Belinda van de Graaf)