Teddy Cherim – 1 november 2012

  • Datum 01-11-2012
  • Auteur
  • Deel dit artikel

Full Metal Jacket

Teddy Cherim co-regisseerde Sterke Verhalen voor een no-budget en onder­zoekt de wereld van het onaf­hankelijk filmmaken. Deze maand: pleasure delay.

‘Pleasure delay’ is een term die wat mij betreft werd ge-coined door een vriend van me. Hij heet Chris. Laten we hem vanaf nu Mo noemen. Mo is een grote ‘pleasure delayer’. Pleasure delay is ‘het uitstellen van genot, opdat het genot later groter zal zijn’. Pleasure delay is weten dat de nieuwste aflevering van je favoriete serie er is, maar hem niet meteen kijken, totdat je de omstandigheden hebt geoptimaliseerd. Je maakt eten voor tijdens. Je haalt sigaretten. Hasj. Wijn. Bier. Whatever. Alles for the pleasure. Ander voorbeeld: een bad vol laten lopen, je kleren uittrekken, naakt op je balkon of in iemands tuin een sigaret roken, met als doel het ijskoud te krijgen en DAN PAS IN BAD GAAN. Helaas heb ik geen bad. Het belangrijkste wat men moet begrijpen van het delayen van pleasure, is dat de ware pleasure juist zit in de delay. Niet altijd trouwens, maar vaak wel. De voorpret is groter dan de pret. Als ik me verheug op een wedstrijd van Ajax is dat meestal leuker dan de wedstrijd zelf. Tenzij Ajax wint. Het verheugen is belangrijker dan het ervaren. Daar gaat het om. Sommige dingen zijn echter gewoon heel erg chill. Bij een warm bad weet je dat het zeer pleasurable zal zijn. Het uitstel, in de wetenschap dat het wel gaat gebeuren, maakt het dan alleen maar pleasurabeler. In films is het net zo. Volgens Mo is een van de beste pleasure delays in films, te zien in Paris, Texas van Wim Wenders. De hele film lang werkt toe naar een ontmoeting. Eindeloos zoeken vader en achtjarige zoon naar moeder. Eenmaal gevonden blijkt zij zo’n ongelofelijke bombshell, dat de pleasure delay die hieraan vooraf is gegaan uitermate belangrijk is geweest. Zonder die pleasure delay was deze scène lang niet zo indrukwekkend geweest. Juist de weg die ons erheen leidde, maakt hem zo sterk. Zonder de rillingen en borderline hypothermie geen goddelijke tintelingen van ontdooiende ledematen. Pleasure delay is dus een dramaturgisch middel. Te gebruiken bij het opzetten van de climax in je verhaal. In kungfufilms, heb je de training voor de eind-battle. In Full Metal Jacket van Kubrick staan de eerste en tweede akte helemaal in het teken van voorbereidingen op Vietnam. Ultieme pleasure delay. In Jurassic Park is er zelfs een scène waarin ze T-Rex gaan bekijken en hij niet thuis is. Vervolgens zien we hem voor het eerst in de rimpels op het water in een plastic bekertje achterin de gele jeep. In de ogen van personages. Maar wij zien hem niet. In Jaws net zo. Hoe fijner het genot van het uitstel, hoe langer dat uitstel kan duren. Maar als je iets te lang uitstelt en er is sprake van een anticlimax, dan is het allemaal verneukt. Volgens Mo was dit het geval bij Melancholia van Lars von Trier. Hij wilde gewoon zien hoe die andere planeet tegen de aarde botste. Niet de titels over zwart. Dat snap ik wel, maar ben het er niet mee eens. In dit geval vond ik de delay juist de pleasure. De delay zorgde voor het drama. Je wilt juist zien hoe mensen omgaan met datgene wat gaat gebeuren. Dat is het mooie aan pleasure delay. Voor iedereen is dat anders. In elke film is dat anders. Maar een ding is zeker. We zijn een stelletje hedonisten en pleasure delay in het echte leven en in film is hedonisme ten top.

Teddy Cherim

Geschreven door