Spotlight: Romain Duris

Hot damn! Deze maand is hij te zien als hartenbreker in Profession Heartbreaker. Kortom met welke ster zouden we wel… een keer willen dirty dancen.

Een grote bos zwarte dreadlocks, met daaronder een brede lach die een lange rij tanden blootgeeft. "Nee ik hoef geen acteur te worden, ik heb net gesolliciteerd als pizzabezorger. Sorry." In het YouTubefilmpje van zijn eerste  screentest doet Romain Duris (1974) denken aan een obscuur lid van The Cure of een maffe rapper uit de banlieues; dit Parijse rotjoch wist vanaf die eerste casting al precies wat ie wou. Sindsdien speelde hij in ruim dertig films.
Op achttienjarige leeftijd werd Duris gescout terwijl hij op de stoep van de kunstacademie op een vriendinnetje stond te wachten. Het castingbureau dat hem van straat plukte deed dat in opdracht van regisseur Cédric Klapisch, met wie Duris altijd een speciale band heeft gehouden; hij speelde in zes van zijn films. Van een carrière als kunstschilder is het nooit meer gekomen.
Le peril jeune (1994) was Duris’ eerste speelfilm, maar zijn doorbraak kwam bij de zorgeloze zomerhit L’auberge Espagnole (2002). Duris speelt daarin de rol van Erasmusstudent Xavier, die zijn intrek neemt in een internationaal studentenhuis in Barcelona — een rol die Klapisch speciaal voor Duris schreef.
Maar hij fungeert niet alleen als het alter ego van Klapisch. Ook zigeneunerfilmer Tony Gatliff herkende zich in Duris’ ongetemde en temperamentvolle screen presence en gaf hem rollen in Gadjo dilo (1997), Je suis né d’une cigogne (1999, met blote billen op de poster) en Exils (2004).  Hij roept het schijnbaar op. Alter ego zijn. Dubbelganger. Spiegelbeeld. Ook regisseur Patrice Chéreau buitte dat uit door hem letterlijk in het gezicht van de Romain Duris van de jaren tachtig te laten kijken: de verweerde kop van voormalige hartenbreker Jean-Hugues Anglade in Pérsecution (2009).
De recalcitrante, eigenwijze aard van Duris overheerst nog steeds. Hij weigert om in Hollywood gecast te worden als clichématige French lover, en sloeg de schurkenrol in Bondfilm Casino Royale (2006) af omdat hij niet als buitenlands gekkie wil komen opdraven "in een slechte Amerikaanse film". Duris heeft een voorkeur voor intelligente, Franse films en beweert vooral van de Nouvelle Vague te houden — hoewel bijvoorbeeld de lichtvoetige klucht Molière (2007) daar moeilijk onder valt te scharen. Tja, romantische komedies zijn nu eenmaal op zijn goed gebouwde lijf geschreven. En komedie is ook wat de Fransen nodig hebben, stelt Duris in een interview: "We zijn een droevig volk. De politiek is klote, het land is klote. We hebben film nodig voor de fantasie, om te lachen, om over liefde na te denken en om te dromen."
Met dat net-niet-te-knappe-gezicht — geen gladjakker of puppy, maar eerder rafelig en rauw — doet Duris in zijn laatste film Profession Heartbreaker (2011) precies waar we hem al van verdenken: mooie vrouwen (lees: Vanessa Paradis) van hun vriendje afhelpen. Om het feelgoodeffect te garanderen dansen de twee zelfs het ‘Time of my life’-nummer uit Dirty Dancing; inclusief de beroemde ‘lift’. Niet gek voor een bijna-pizzabezorger.

Olga van Ditzhuijzen