Spotlight: Emily Browning

  • Datum 05-07-2012
  • Auteur
  • Deel dit artikel

Hot damn! Met Emily Browning willen we best eens… een slaappop spelen.

Een rozerood poppenmondje, bolle wangen en een kogelrond gezicht: actrice Emily Browning (1988) lijkt wel echt een porseleinen poppetje. Zelfs op haar fansite wordt Browning als een breekbare Victoriaanse aankleedpop afgebeeld. En nu is haar carrière geëvolueerd tot een nieuwe dimensie: de slaappop. In Sleeping Beauty speelt Browning de rol van Lucy, die zich in een landhuis laat bedwelmen en met vreemde mannen slaapt — ja, echt slapen dus. Een vorm van prostitutie voor de wanhopige somnofiel.
De rol van Lucy, die in Sleeping Beauty moeiteloos de controle uit handen geeft aan bereidwillige mannen, staat ver van Browning af. Zelf houdt ze liever de touwtjes in eigen hand.
Nadat ze op twee basisscholen bij Melbourne is weggepest, kiezen haar ouders voor een alternatieve, door een club van ouders zelf opgezette school waarbij veel aandacht is voor natuur en toneelspelen. Een van die ouders ziet de kleine Emily optreden en interesseert haar op achtjarige leeftijd voor een rol in een zoetsappige Hallmark tv-drama-film. Haar ouders zijn not amused, maar Browning dramt door. Een reeks rolletjes in Australische films en tv-series volgt.
Een rol in de sprookjesachtige familiefilm Lemony Snicket’s A Series of Unfortunate Events (2004, met een hoofdrol voor Jim Carrey) doet haar voor negen maanden naar Los Angeles verhuizen — inmiddels 15 jaar oud. Walgelijk vindt ze Hollywood, want recalcitrant, punker, puber, alles tegelijk. Van de weeromstuit stopt ze drie jaar met Hollywood-acteren om in Australië haar school af te maken. Zelfs de hoofdrol in Twilight (2008) slaat ze af.
Toch pakt ze het acteervak weer op met een hoofdrol in de action-fantasy Sucker Punch (2011). Haar rol is die van Baby Doll (alweer die pop!), die in kittige strijdpakjes de heldin van haar eigen fantasiewereld is. Niet de feministische rol waarop Browning had gehoopt, en ook in Sleeping Beauty is de onderdanigheid van haar personage haar een doorn in het oog.
Overbodig te melden dat er veel blootscènes in die film zitten: reden dat haar vader strikte instructies heeft om de film niet te gaan bekijken en haar moeder na de screening verzuchtte: "De komende jaren hoop ik je borsten even niet meer te zien".
Zelf schrok het vele naakt de jonge actrice niet af: "Naaktheid deert me niet. De maatschappij is zo bang voor seks, maar het is echt niet zo eng". Veel enger vond ze het fragment waarin Lucy een slang in haar keel geduwd krijgt voor een onderzoek in een medisch laboratorium. De scène is dus een beetje getrukeerd, maar de kokhalzende geluiden en de tikkeltje lompe boer van Browning zijn authentiek. De getatoeëerde zin op haar bovenarm, "A blessed unrest that keeps us marching", lijkt in de film overigens vakkundig weggewerkt. Zo zien we een poppetje immers het liefst.

Olga van Ditzhuijzen

Geschreven door