Sanne Vogel – 1 mei 2013

  • Datum 01-05-2013
  • Auteur
  • Deel dit artikel

Actrice, schrijfster en filmregisseuse Sanne Vogel over haar filmische ervaringen in de bioscoop en het echte leven. Deze maand: Amélie en mijn verdrietige hart.

We hebben onze roze pyjama’s aan en drinken groene thee uit mokken op de bank. We zijn verdrietig en daar willen we even lekker in blijven hangen. Daar hebben we recht op. We zijn teleurgesteld in de liefde, voor de zoveelste keer, mijn beste vriendin en ik. Pathetisch vragen we ons af hoe het ooit nog goed moet komen met ons. Dramatisch vragen we hardop of we misschien te kritisch zijn en of de alles omvattende onoverwinnelijke, eeuwig romantische, totaal gelijkwaardige liefde waar we zo naar verlangen niet bestaat. Misschien zijn we op zoek naar een illusie die ons weg houdt van geluk, waardoor we uiteindelijk alleen zullen sterven met veertig katten in een smerig flatje, waar al onze buren over ons zullen roddelen. We verdrinken chocolade etend in ons zelfmedelijden. Knus tegen elkaar aan gekropen besluiten we dat we onze gebroken harten aan elkaar moeten lijmen met een troostende film. En dan is er maar één film. Een film die treurig is en vrolijk tegelijk. Een film die mooi is en lief en die zegt dat het allemaal goed komt, ook met meisjes die eenzame harten hebben. Een film die benadrukt dat het niet erg is om anders te zijn en te verdwalen in je fantasieën: La fabuleux destin d’Amélie Poulain. Ik heb die film al zeker twaalf keer gezien, maar dat maakt niet uit. Vroeger keek ik Titanic, keer op keer, als ik schoolziek was onder mijn dekbed op de bank. Dan maakte ik me kwaad over het feit dat Jack niet bij Rose op die deur ging liggen in het ijzige water, want dan was hij niet bevroren en naar de zeebodem gezakt en dan waren ze samen gelukkig oud geworden en hadden ze tientallen prachtige kinderen gemaakt. Ik dwaal af. Ik ruilde Titanic acht jaar geleden in voor Amélie. Tegenwoordig is Amélie het recept tegen een verdrietig hart. Onze mondhoeken krullen al op in het eerste gedeelte als Amélie thuis onderwezen moet worden omdat de aanrakingen van haar vader bij het medische onderzoek haar hartritme verhogen. En als Amélie eenzaam is omdat ze bang is nooit een zielsverwant te vinden die de wereld net zo ziet als zij, voelen we ons intens verbonden met haar. Ze is onze heldin, want Amélie trotseert haar eenzaamheid. Amélie zou nooit dagen lang in haar pyjama op de bank verdrinken in haar zelfmedelijden. Amélie verdrijft haar verdriet en eenzaamheid door zich te bemoeien met het verdriet en de eenzaamheid van de mensen in haar omgeving. Ze laat anderen verwonderen en kleine schoonheden zien, zonder ooit met de eer te strijken. Amélie is een eenzame soldaat die een oorlog van verwondering voert. Ze durft altijd te blijven dromen en fantaseren. Ik hou mijn adem in, daar is hij dan, de aller mooiste scene uit de film, bijna aan het einde: Amélie huilt in haar fleurige keuken. Ze huilt om haar eigen lafheid, ze huilt omdat ze bang is dat de pasfotoverzamelaar misschien toch niet haar ware liefde zou zijn. Het is een diepe snik, ze veegt haar tranen weg met de rug van haar hand en zoekt troost in haar fantasie. Ze dagdroomt dat haar grote liefde Nino, haar appartement binnenkomt lopen, hij kijkt naar haar door het keukenraam naar hoe ze staat te koken, precies zoals in de realiteit staat. In haar fantasie laat hij zijn vingers zachtjes door het kralen gordijn glijden. En precies op dat moment bewegen de kralengordijnen ook in het echt. Amélie kijkt verrast op, want even lijkt het alsof haar fantasie de werkelijkheid heeft over genomen, maar dan blijkt het de kat te zijn die zijn staart om de kralen krulde. Nu weet ik het weer, even was ik het vergeten, maar nu weet ik het weer, ik mag nooit stoppen met dromen en fantaseren. En als de realiteit verdrietig is moet ik me verstoppen in mijn fantasie, zoals ik mijn hele jeugd heb gedaan. Ik leg mijn hand op mijn verdrietige hart en voel hoe het langzaam weer kleur krijgt. ‘Zullen we ophouden met verdrietig zijn?Vraag ik mijn beste vriendin. Ze knikt.

Sanne Vogel

Geschreven door