Mening – 29 december 2015

Het geheim van marketing is dat er geen geheim is. Iedereen studeert een jaar of vier het een of ander met veel Engelse termen erin aan een HBO. En de rest is toeval. Want net zoals een hit scoren, is het verkopen van iets waarvan je graag zou willen dat het een hit werd, geen wetenschap maar roulette. Marketeers zijn als croupiers die weten dat het balletje rolt, en dat het in een vakje terecht gaat komen, maar die nooit het winnende nummer kunnen voorspellen. En het probleem van marketing als het over film gaat is nog wat ingewikkelder, want hoewel ze elke keer weer groot, nieuw en glimmend zijn, zijn films geen auto’s, en slechts een heel klein handje vol grote en eigenwijze filmmakers zijn van die merken waarop je blind kunt varen. Maar hoe meer industriefilms er in Nederland worden gemaakt (al die gelukkige huisvrouwen die bij de dokter komen nadat ze terug aan de kust met de eetclub iets verkeerds hadden gegeten), hoe voorspelbaarder de marketingparameters: boekverfilming, zoveel punten, bestseller, tel er nog maar wat bij op, bekende namen in de cast, nog wat toegevoegde waarde. En het resultaat laat zich raden: het lijkt op het vorige model, rijdt hopelijk een beetje sneller, of heeft in ieder geval wat meer beenruimte. Zo bemeten en berekend gaat het hartstikke goed met de Nederlandse film. Hoera. Het is lente. En ga zo maar door. En dan zijn er nog die andere films, die artistiek zijn en eigenzinnig, en die net zo leuk zijn als de fameuze Messerschmitt-driewieler, waar waarvoor al je ontwikkelde strategieën tekort schieten. En zo ontstaat het misverstand dat iets wat niet ‘marketable’ is het op de ‘markt’ ook wel niet goed zal doen en wordt het kindje met het badwater weggegooid. Ondertussen wordt het grijze gebied tussen marketing, publiciteit, advertenties, advertorials en good old journalism steeds grijzer, en helaas ook grauwer en mistiger. Voor de Filmkrant een reden om zich in dit nummer eens wat verder te verdiepen in dat speelveld. En even voor de goede orde: de distributeur had dus nooit gedacht dat wij die gelukkige huisvrouw op de cover wilden. We zijn er niet voor betaald en er is ook niet extra geadverteerd. Wij vonden het wel een aardige knipoog. En een hommage aan een prachtactrice. Sturen wij daarmee hun marketingcampagne in de war?

Dana Linssen