Mening – 14 maart 2016

Het nummer van de Filmkrant dat hier voor u ligt, is eigenlijk twee kranten in één. Een oude vol vertrouwde inhoud en een nieuwe in een vorm die al die artikelen en recensies op een betere manier aan u presenteert. Een om te gebruiken en een om te bewaren. Een voor het Filmfestival Rotterdam en een voor de rest van de maand. Een in het Engels, de lingua franca van de internationale filmwereld, en een in het Nederlands, de taal waarin wij over film dromen. Het is een krant om te lezen, maar ook eentje om in uw hoofd aan mee te schrijven. Want dit jaar hebben we ter gelegenheid van het Filmfestival Rotterdam zoveel mogelijk artikelen voor u geschreven en verzameld die u al denkende en naar films kijkend zelf moet voltooien. Slow criticism noemen we dat, want er is al genoeg waan van de dag. Dus keken we eens hoe films met elkaar in gesprek gaan, en ze het onderbewuste binnensluipen als hongerige spoken die zich met associaties en filmbeelden voeden.
Over het Filmfestival Rotterdam kunt u bovendien verder lezen in onze dagelijkse blog en luisteren in de Filmkrant-podcasts die we in de wandelgangen van het festival gaan opnemen. Filmkijken is een work in progress.
Ook omdat films soms door de werkelijkheid worden ingehaald, waardoor ze opeens nog pregnanter worden. buddha collapsed out of shame van Hana Makhmalbaf kreeg onverwachte actualiteit toen op de dag waarop hij z’n Nederlandse bioscooppremière beleefde bleek dat in Afghanistan de Taliban steeds meer scholen voor meisjes sluiten en zelfs in brand steken. Deden Nederlanders daar niet iets met een missie? Afgelopen november kregen meisjes die in Khandahar naar school wilden al bijtend zuur in het gezicht gegooid. Zo’n beetje als de jongetjes in buddha collapsed dreigen te doen bij Baktay en de andere meisjes die ze in hun levensechte spel gegijzeld houden. Als die Boeddhabeelden er nu nog stonden zouden ze zeker van schaamte ter aarde storten. En zo wordt een mooi metaforisch filmverhaal, verteld door een nauwelijks zelf de schoolbanken ontgroeide filmmaakster, opeens een politiek wapen. Zo wordt uw bioscoopkaartje een daad van verzet. Zo wordt iedereen de mond gesnoerd die dacht dat film er niets toe deed.
Het Filmfestival Rotterdam wil de wereld het festival binnenhalen. Maar soms draait die wereld eenvoudigweg te snel.

Dana Linssen