Mening – 1 februari 2016

  • Datum 01-02-2016
  • Auteur
  • Deel dit artikel

35 rhums

Het was Andrew Sarris die in de Verenigde Staten de auteurstheorie introduceerde, maar dat kan bijna niemand geloof ik meer iets schelen. Afgelopen maand was de criticus van The New York Observer de zoveelste in een lange rij van Amerikaanse filmjournalisten die zijn contract met een krant beëindigd zag. Sarris mag blijven schrijven, haastte de krant te verzekeren. Maar waar het natuurlijk op neerkomt, is dat er alweer een vaste plek voor een filmcriticus verdwijnt. In het geval van Sarris is dat extra kwalijk, omdat je daarmee in feite als hoofdredactie een stuk geschiedenis weggooit. Dit jaar vieren we de vijftigste verjaardag van de Nouvelle Vague. En een van de belangrijkste dingen die die Franse jongensbende heeft voortgebracht — behalve een reeks baanbrekende films en het feit dat sindsdien elke nieuwe filmstroming een nouvelle vague is — is dat we sindsdien films zijn gaan zien als kunstwerken met een eigen stem. De regisseur werd een auteur. En de camera zijn pen. De Franse critici-filmmakers (Godard! Truffaut!) gebruikten hun politique des auteurs vooral om hun favoriete filmmakers (Alfred Hitchcock, Howard Hawks) de hemel in te prijzen. En daarom is het juist zo’n mooie vorm van poëtische rechtvaardiging dat met een omweg via Parijs de Auteur Theory weer in Hollywood terechtkwam. Zelfs de stoere jongens die dit maar een hoop historisch gedoe vinden kijken sindsdien nog steeds uit naar de nieuwe film van… Quentin Tarantino bijvoorbeeld. Die in zijn inglourious basterds (vanaf september in de Nederlandse bioscopen) dan ook een hoop grapjes over filmkritiek en auteurstheorie heeft verstopt. Want zelfs hij kan niet zonder. En u, wij, de toeschouwers. Terwijl de ene helft van het bioscooppubliek deze zomer de verdere avonturen van Harry Potter gaat bekijken (en wij stiekem ook natuurlijk, reken maar) zijn de andere films die je echt niet mag missen, allemaal van die typische auteursfilms. Films die een verhaal vertellen. Niet met woorden, maar met beelden, en door middel van doorkijkjes achter de beelden. Film als 35 rhums, welcome, wendy and lucy, die een uitnodiging zijn. We weten hier op de redactie nooit helemaal zeker hoe we u een fijne zomer moeten wensen. Mooi weer is fijn natuurlijk. Maar eigenlijk hopen we op regen, zodat u met ons van die films kunt meegenieten. In september zijn we er weer. Tot in het bioscoopdonker!

Dana Linssen

Geschreven door