Filmbladen – 8 april 2016

Wat is er verder over film te lezen? De Filmkrant bespreekt maandelijks de opvallendste publicaties.

De grootste etalage voor de nieuwe oogst is natuurlijk het Nederlands Film Festival, maar er zijn altijd nieuwsgierige Aagjes die nog verder vooruit willen kijken. Op de website van het Filmfonds staat een overzicht van alle films die subsidie hebben gekregen, waarop te lezen valt dat Maria Peters sonny boy wil maken, Jeroen Krabbé rico’s vleugels, Erik de Bruyn liefde speelt geen rol, Nanouk Leopold brownian movement en Alex van Warmerdam de laatste dagen van emma blank.
Het huisblad van het Filmfonds, Filmbeeld, is daarop een aanvulling. Dit promotieblad moet je niet lezen vanuit journalistiek oogpunt (het bespreekt alleen door het Filmfonds gesteunde films), maar houdt de filmwereld in ieder geval op de hoogte van wat eraan zit te komen. Het magazine, dat drie keer per jaar verschijnt, bestaat vooral uit interviews en bijdragen van filmmakers zelf. In het juni-nummer zijn dat Eugenie Jansen (calimucho), Mark de Cloe (het leven uit één dag) en Jean van de Velde (wit licht). De inleiding bij Mark de Cloe’s het leven uit één dag lijkt een wantrouwende blik van het fonds tegenover andersoortige films te verraden: "Een auteursfilm over het thema tijd, experimenteel verfilmd en splitscreen gemonteerd, dat klinkt als een interessant maar weinig realistisch project." Gelukkig steunde het fonds wel de nieuwste film van deze uitzonderlijke maker.
Dat Mijke de Jong subsidie heeft gekregen voor joy is nog niet op de Filmfondswebsite te lezen, maar wel op die van Variety. Vreemd genoeg heeft het gerenommeerde vakblad nog geen recensie van het zusje van katia gepubliceerd, terwijl Mijke de Jongs nieuwste film toch echt in de competitie van Locarno draaide. Sowieso valt de hoeveelheid recensies rondom haar film tegen, op internet is slechts een handvol Zwitserse, Italiaanse en Franse stukjes te vinden, met een redelijk positieve toon. Je zou verwachten dat Locarno een mooie uitstalkast zou zijn, maar de respons, op internet welteverstaan, is karig. Jammer, want het is altijd interessant om te weten hoe buitenlandse critici naar een Nederlandse film kijken.
Hoe Nederlanders beïnvloed worden door buitenlandse beelden, laat de documentaire fan zien. In een interview in Filmbeeld vertelt regisseur Nienke Eijsink over haar obsessie met De Australische serie ‘The flying doctors’. Haar jeugdidool en eerste liefde was dokter Chris Randall. "Eerst wilde ik haar dochter zijn, later haar geliefde en uiteindelijk Chris zelf. Ik ga tot het uiterste om mijn jeugddroom te realiseren." Al gauw volgt de teleurstelling. "Het begon als kind met een artikel waarin ik las dat de actrice Liz Burch twee pakjes sigaretten per dag rookte. Dat was ontnuchterend, de eerste barst in het beeld dat ik van haar had. Vervolgens brak mijn zoektocht het beeld verder af. Ze is anders is dan ik verwachtte; ze wil ook niet meer meewerken."
De belangstelling van de buitenlandse filmwereld voor Nederland lijkt tanende. In een statistiekje in Filmbeeld is te zien dat er in 2007 geen enkele buitenlandse productie op Nederlandse bodem is opgenomen. Nederlanders in de vreemde zijn er wel te vinden, zoals Jean van de Velde die in Oeganda wit licht opnam. De laatste film die in Oeganda is opgenomen, is the last king of scotland, de voorlaatste was the african queen met Humphrey Bogart. "De filmische infrastructuur is dus meer dan minimaal," aldus Van de Velde, die na zijn bezoek aan het voormalige oorlogsgebied waarschijnlijk nooit meer zal klagen over gebrekkige middelen.

Mariska Graveland