De Pers Over – 11 april 2016

  • Datum 11-04-2016
  • Auteur
  • Deel dit artikel

KEANE

KEANE
Lodge Kerrigan
Is Keane een verwarde man, overmand door schuld na de verdwijning van zijn dochtertje? Is hij een malle neuroot met waanbeelden, zoals er wel meer door de stad struinen? Of een gevaarlijke gek, bij wie je je kind maar beter niet kunt achterlaten? Superpapa of wandelende tijdbom? Dat die vraag niet zo eenvoudig is te beantwoorden, maakt keane tot zo’n intense, verontrustende film.
de Volkskrant (Jan Pieter Ekker)

Schuldgevoel is de brandstof voor de film. Het is explosief. Je voelt je, zelfs in de bioscoopstoel, nooit helemaal veilig bij deze man. Zeker niet als hij oprecht en vriendelijk, een moeder en een zevenjarig dochtertje helpt en met hen bevriend raakt. Wat zal er gebeuren tussen de man en het meisje? Kerrigan houdt zijn film en zijn personages op een spoor dat tot het eind toe geloofwaardig en indrukwekkend blijft. keane is niet de weergave van een pathologie, maar het portret van een straf. Daarom komt hij zo hard aan.
NRC Handelsblad (Bas Blokker)

De tragiek schuilt hem in het feit dat Keane al maanden op zoek is, misschien al wel een half jaar. En dat er achter de ijzingwekkende gekte waarmee Keane inmiddels te kampen heeft, waarschijnlijk een heel gewone man schuilt, die een heel gewoon leven had. Kerrigan weet zonder effectbejag en simpele sentimenten een ontroerend portret te tekenen van een man die op de rand van de waanzin leeft, die eigenlijk al naar beneden is gestort, maar zich heeft vastgeklampt aan een laatste strohalm.
Trouw (Belinda van de Graaf)

MONGOL
Sergei Bodrov
Met woeste steppen en berglandschappen als achtergrond doet de groot opgezette en tegelijk poëtische film van Sergei Bodrov soms denken aan een Mongoolse western. Eer, moed, traditie en liefde spelen daar bijna vanzelfsprekend een belangrijke rol in. De laatste veldslag, een historische botsing tussen vrijheid en eigenbelang enerzijds en lange termijnvisie anderzijds, is een fraaie bekroning van een enerverende, epische en tegelijk toegankelijke biografie van een roemruchte veroveraar.
De Telegraaf (Eric Koch)

mongol is weliswaar een historische film, maar ook een ode aan de harde hand van de niets en niemand ontziende leider, wat in het huidige Rusland een stellingname is. De acteur Asana heeft charisma, maar hij kan er niets aan doen dat we het gevoel hebben dat we naar een heavy-metalversie van een geschiedenisles zitten te kijken. Bodrov heeft ook nog eens flink gebruik gemaakt van digitale nabewerkingen waarmee hij voor allerlei smakeloze bloedfonteinen aan de actie toevoegde.
Het Parool (Mark Moorman)

Een historisch correct portret wordt niet nagestreefd. En ook in zijn poging de psychologie te doorgronden van deze door wraakmotieven gedreven man, schiet mongol tekort. Bodrov lijkt vooral door de visualiteit van zijn onderwerp geïmponeerd: de paarden, de steppen, het sneeuwlandschap waarin Temudgin zijn bloedbroeder Jamukha vindt, de talloze ontsnappingen en achtervolgingen — het ziet er allemaal even schilderachtig uit. Geen wonder dat de Russisch- Duits-Kazachstaanse productie eerder dit jaar een Oscarnominatie voor Beste Buitenlandse Film in de wacht sleepte.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

JULIA
Erick Zonca
Petje af voor Tilda Swinton, die van de zelfdestructieve, leugenachtige Julia een geweldig nummer maakt. Haar personage irriteert, maar roept ook mededogen op. julia is geen keurig kabbelende film, maar een wilde kajaktocht: het bootje botst tegen de kant, loopt vast en dreigt om te slaan, maar blijft met kunst en vliegwerk overeind. Zonca’s ambitie roept bewondering, maar ook irritatie op. De maker lijkt op zijn onmatige hoofdpersoon.
Het Parool (Jos van der Burg)

Tweeëneenhalf uur zit je opgescheept met Julia, en ben je gedwongen haar in elke armzwaai, confrontatie, uitglijder of misstap te volgen. Dat maakt julia tot zo’n compromisloze film. Je rent ervoor weg of geeft je over aan de weerbarstige, duizelingwekkende film. julia is ergerniswekkend en uitputtend, maar ook vol momenten van grote, ruwe schoonheid.
de Volkskrant (Kevin Toma)

Schrijver-regisseur Erick Zonca toont opnieuw zijn talent om zich te verplaatsen in de vrouwelijke psyche, deze keer geholpen door co-regisseur Camille Natta. Wel compliceren zij de boel door halverwege de film een haakse bocht te nemen. Plots verandert hun pakkende, menselijke drama in een wat geforceerde misdaadthriller
De Telegraaf (Marco Weijers)

LEMON TREE
Eran Riklis
lemon tree is een kleinschalig menselijk drama dat op ware feiten is gebaseerd, en dat het uitzichtloze conflict tussen Joden en Palestijnen tot menselijke proporties terugbrengt. Regisseur Eran Riklis heeft zijn werk goed gedaan. Hij slaagt er in om stereotypen te vermijden en zowel Palestijnen als Israëli’s een menselijk gezicht te geven. De mannen met geweren die opduiken tussen de bomen zijn niet de voorspelbare bullebakken, maar gewone mensen die ook maar doen wat hen wordt opgedragen. En ook de Israëlische minister van Defensie zit vast in zijn rol.
GPD-kranten (Hetty van Rooij)

Het gelaagde, subtiele spel van de acteurs draagt de film. In de eerste plaats van Abbas, die als bedrukte weduwe niet alleen haar vechtlust herwint, maar ook haar seksualiteit. Tussen de vrouw en haar veel jongere advocaat bloeit liefde op, wat de patriarchen in het dorp maar zo-zo vinden. De minister van Defensie overtuigt als een politicus die eraan gewend is zijn zin door te drukken. Minder voorspelbaar is de rol van de verwaarloosde ministersvrouw die meer begrip krijgt voor haar buurvrouw, maar niet zoveel dat het klef wordt.
NRC Handelsblad (Peter de Bruijn)

Riklis zoomt in op de echtgenote van de minister die haar buurvrouw begrijpt, maar van haar man de minister dat begrip weer in moet slikken. Aan de andere kant laat hij zien hoe de Palestijnse weduwe in haar strijd opnieuw tot leven komt totdat ze door de mannen in haar eigen kamp voor onbehoorlijk gedrag op de vingers wordt getikt. Soms wordt Riklis in die parallelle tekening van beider isolement al te uitvoerig en veelbetekenend, op andere momenten weet hij je met weinig te raken.
Trouw (Jann Ruyters)

CORDERO DE DIOS
Lucia Cedron
De beheersing van Cedron, die ook terug te zien is in de zorgvuldige aankleding en het rustige, soms afstandelijke camerawerk, doet niets af aan de emotionele lading. Aan alles is te merken dat cordero de dios een persoonlijk relaas is, recht uit het hart van de maakster. Op onnadrukkelijke wijze weet de film te ontroeren. De verbeten spanning op het gezicht van Teresa, de onderonsjes tussen de kleine Guillermina en haar vader, de verslagenheid van Arturo — het zijn knap gevangen momenten in een beladen drama.
de Volkskrant (Pauline Kleijer)

Langzaam maar zeker geeft de film prijs wat er destijds speelde tussen de politiek actieve Teresa, haar vermoorde activisten-echtgenoot en de met de militairen heulende grootvader. De precieze toedracht wordt niet duidelijk. Dat is misschien wel de kern van dit voorbeeldig geacteerde familiedrama: de hele waarheid komt misschien nooit meer boven tafel.
GPD-kranten (Fritz de Jong)

De filmmaakster waakt ervoor al te politiek te worden, noch zoekt ze het makkelijke morele sentiment op. Liever probeert ze met een milde blik de keuzes en afwegingen te begrijpen van drie generaties Argentijnen, uiteengeslagen én bij elkaar gebracht door een bloedige geschiedenis. Het resultaat is een mooie, persoonlijke film.
Trouw (Remke de Lange)

Geschreven door