Actie! Op de set van Titaantjes

Koenenkade 56, 1081 KG Amsterdam, 27 mei 2026, 13.46 uur

“Dit hoort bij een scène die we al hebben gedraaid op een rivierstrandje bij Millingen aan de Rijn, maar toen we aan het monteren waren, zagen we dat we nog wel een close-up konden gebruiken”, legt regisseur Eugenie Jansen uit terwijl ze haar camera op een statief plaatst. “Hij kijkt in de camera, terwijl de wind door zijn haren waait.” Met een lach: “Dit is het laatste wat we nog nodig hebben, in principe. Maar dat denken we de hele tijd en dan hebben we toch nog iets nodig.”

Op de steiger van de Veerpont Nieuwe Meer zijn Jansen en haar partner Albert Elings bezig met de opnamen van Titaantjes, een “essayistische mozaïekfilm” die gebruikmaakt van de thematiek die Nescio – ‘ik weet (het) niet’ in het Latijn; pseudoniem van Jan Hendrik Frederik (Frits) Grönloh (1882-1961) – een eeuw geleden verwerkte in het in 1918 verschenen bundeltje Dichtertje De uitvreter Titaantjes.

“De personages die in Nescio’s werk voorkomen, zoals Japi en Bavink, komen niet letterlijk in onze film voor. Ze geven een raamwerk en een perspectief om te kijken naar onze huidige tijd”, vertelt Jansen, terwijl Elias (11) soepel op een dukdalf is gaan zitten.

“Het gaat over het leven en wat het leven uiteindelijk de moeite waard maakt, voor verschillende generaties in verschillende levensfases”, vult Elings aan. “Voor de generatie van onze ouders, die hun leefwereld en referentiekader hebben zien afbrokkelen en verdwijnen. Voor onze eigen generatie, en onze eigen titaantjestijd in een kraakpand in de Spuistraat in Amsterdam. Voor de millennials en generatie Z, die hard bezig zijn een bestaan op te bouwen en zich afvragen wat ze willen doen met hun leven in een wereld die weinig hoop biedt. En voor de jongste generatie, de kinderen van nu, van wie de blik op het moment zelf is gericht.”

Jansen weer: “Zo willen we een open blik op het leven creëren. Een blik die openstaat voor de aanvaarding van de zinloosheid van het bestaan, maar tegelijk oog heeft voor alles wat het leven desondanks de moeite waard maakt.”

Elias’ moeder Rosa Fontein staat iets verder op de steiger. “Wij komen al bij Eugenie en Albert over de vloer sinds hij heel klein was.” “En dan filmen we vaak. In het begin was er nog helemaal geen sprake van deze film, toch?”, vraagt Jansen. “Wij wisten in ieder geval van niks”, riposteert Fontein. “Maar op een gegeven moment werd Elias een personage”, legt Jansen uit. “Elias is een jongen die nu opgroeit en tot de volgende generatie titaantjes behoort.”

Elings heeft zich intussen met een gifgroene Greenworks 40V-bladblazer buiten beeld naast Elias geposteerd. “Die hebben we geleend van de broer van onze buurman”, zegt Elings. “Toen we in Millingen aan de Rijn filmden, hadden we er geen bij ons. We hebben toen bij wat mensen aangebeld, maar niemand had er een met een accu.”

“Kan je nog iets naar mij toe draaien?”, vraagt Jansen even later. Elias doet wat hem wordt gevraagd, Elings zet de bladblazer nog een standje hoger. Er vliegt een vliegtuig over. Fontein is iets verderop bloemen gaan plukken. Jansen verplaatst haar camera nog een stukje richting Elias en het water.

Even later staat de close-up erop. “Goed dat we hiervoor niet naar Millingen aan de Rijn zijn gereden”, zegt Fontein met een mooie bos margrieten in haar hand.

Titaantjes Nederland, 2027 | Scenario en regie Albert Elings, Eugenie Jansen | Producent Paul Ruven (Talent United) | Uitvoerend producent Koštana Banović | Camera Eugenie Jansen, Albert Elings, Ellenoor Bakker | Geluid Albert Elings | Montage-supervisie Dana Bunescu | Muziek Sanam Tahmasebi | Sound design Michel Schöpping, Michael Bucuzzo | Met Elias van Kraaij, Patricia Guarda, Marije en Mimi van der Laan, Tim van Hoewijk, Theo en Henny Elings, Razan Hassan, Yvonne Witthoff e.v.a. | Kleur en zwart-wit, ca. 90 minuten | Distributie Mokum Filmdistributie | Te zien vanaf 2027