Wolf Children

Kort na de release van Scarlet verschijnen een aantal eerdere films van Mamoru Hosoda in een 4K-restauratie in de bioscoop. De eerste daarvan is het troostvolle Wolf Children.

In een van de eerste (van vele) ontroerende momenten in Wolf Children (Ôkami kodomo no Ame to Yuki, 2012) staan twee jonge geliefden tegenover elkaar. Hij moet haar iets zeggen. Of eigenlijk laten zien. Hij had het eerder moeten doen, beseft hij, maar “ik was bang dat je dan niet meer bij me wilde zijn”. Voor haar ogen transformeert hij in een wolf.

Wolf Children is de eerste in een kleine reeks 4K-restauraties van films van de Japanse animatiefilmmaker Mamoru Hosoda. De komende maanden volgen Summer Wars (2009) en The Girl Who Leapt Through Time (2006). Allebei ook de moeite waard, maar Wolf Children is Hosoda’s mooiste.

Hana gaat niet weg wanneer ze ziet wie haar geliefde werkelijk is. Of beter gezegd: wie hij ook is. We hebben allemaal meerdere gezichten, en sommige ervan zouden we het liefst verborgen houden voor de mensen die ons dierbaar zijn. Maar ze toch laten zien, en dan niet te worden afgewezen… Hun liefde verhecht, ze krijgen twee kinderen en dan slaat het noodlot toe. Alleen met twee kleuters tussen wolf en mens, besluit Hana de stad te verlaten en te verhuizen naar een afgelegen huis in de bergen.

“Waarom is de wolf altijd de slechterik?”, vraagt Ame aan zijn moeder. Hij is de jongste, en worstelt het meest met die dubbele identiteit. Zijn oudere zus Yuki wisselt daarentegen naar hartenlust tussen haar mens- en wolf-zijn. Toch is het Yuki die haar moeder smeekt om naar school te mogen, met de mensenkinderen, terwijl Ame graag in zijn eentje de bergen in dwaalt, waar hij vriendschap sluit met een vos die hem de wegen van het woud leert.

Het opvoeden van een kind is een constante balanceeract tussen vrijlaten en beschermen. Tussen vertrouwen geven en dichtbij houden. Tussen ze zelf hun teen laten stoten of op tijd het obstakel weghalen. Het is ook leven met de wetenschap dat je ze kunt kwijtraken. Een besef dat er altijd is, ergens in het achterhoofd. Misschien wel juist omdat een kind dat besef zelf niet heeft, maar door de wereld beweegt – rent, stuitert, zoeft – alsof het onsterfelijk is.

En dan is er nog het hopen dat het kind zijn of haar plek vindt in de wereld. Dat er een plek voor hem of haar is in de wereld. Ergens vroeg in de film, als ze nog in de stad wonen, verorbert Yuki in haar onstilbare honger een vaatwastablet. Met haar kind in haar armen staat Hana vertwijfeld op straat tussen een huisarts en een dierenarts. Naarmate de kinderen opgroeien wordt duidelijk dat de wereld een keuze van ze vraagt. Zoals elk kind een pad moet kiezen. Een pad dat altijd in meer of mindere mate ook een loslaten is.

Wolf Children is een film die zijn emotionele register met liefde en zorg ontvouwt. In zachte 2D-animatie, met hier en daar een vleugje 3D, die de uitgestrekte natuur textuur en diepte geeft. De stem van een volwassen Yuki leidt het verhaal in, dat ze begint door te benadrukken dat dit geen sprookje is. In een interview met Anime! Anime! legde Hosoda uit dat hij koos voor wolvenkinderen om te laten zien dat het opvoeden van kinderen niet iets vanzelfsprekends is, maar iets dat door elke ouder opnieuw moet worden uitgevonden.

Zoals ook zijn wie je bent en dat aan een ander durven laten zien iets is wat we steeds opnieuw moeten leren. En steeds opnieuw eng blijft. In een ongecontroleerd moment verwondde Yuki een klasgenootje. De jongen denkt dat hij werd aangevallen door een wolf. Richting het einde van de film schuilt ze met hem in een verlaten klaslokaal voor de storm die buiten raast. Weer is er het besef dat de waarheid eerder gezegd had moeten worden. Weer de angst dat de ander zich zal afkeren. Terwijl de wind het gordijn tussen hen in blaast, transformeert Yuki even in een wolf en weer terug. Zijn reactie? “Ik wist het al. Dus huil niet meer.”