Where the Wind Comes From

Twee Tunesische jongeren gaan hun droom achterna in een speelse roadmovie vol botsingen, humor, hoop en poëzie.

Tunesië, is dat niet waar in 2011 de Arabische Lente begon? Een prachtige belofte waar ook in Tunesië zelf inmiddels weinig van over is.

Op het eerste gezicht lijkt Where the Wind Comes From (Tunis-Djerba), het speelfilmdebuut van de Tunesische regisseur Amel Guellaty, geen politieke film, maar ik noem die achtergrond toch. Want het mag dan beginnen als een betrekkelijk conventionele roadmovie over verlangen naar een opwindender leven, het heeft ook een eigen charme. Dit is een film waarin zomaar iemand kan gaan dansen, of een irritant persoon een varkenskop krijgt. En gaandeweg voelen we hoe Guellaty heel dicht bij de teleurgestelde hedendaagse jongeren van haar land komt.

De trotse negentienjarige Alyssa heeft er na de dood van haar vader schoon genoeg van oppas te spelen voor haar zusje en depressieve moeder. Haar meer bescheiden buurjongen Mehdi, met wie ze min of meer is opgegroeid, moet een beetje lachen om haar Europa-dromen. Maar ook hij is zoekend. Hij mag dan een groot tekentalent hebben – zijn surrealistische portretten zijn prachtig – werk kan hij niet vinden. Dus zwicht hij aarzelend voor een wild plan van Alyssa. In Djerba, tamelijk ver van hun woonplaats Tunis, zal een Duitse talentenjacht plaatsvinden die de poort naar Europa moet openen. Om daar te komen is Alyssa niets te gek, al zijn haar impulsieve acties niet zonder risico.

In vergelijking met veel films over dergelijke onderwerpen kiest Guellaty voor een lichtvoetige aanpak, al sluit dat harde klappen niet uit. Een gemakkelijk aansprekende vorm, met veel humor, en prachtige authentiek klinkende muziek, van melancholiek tot strijdbaar.

Hoe Guelatty dit onbevangen neergezette avontuur een eigen kleur geeft blijkt bijvoorbeeld uit de momenten waarop we door de ogen van Alyssa mogen kijken. Dan blijkt deze tiener over een soms brutale, maar ook ontroerende verbeelding te beschikken die onverwacht mooi aansluit bij Mehdi’s poëtische inborst. Waarbij dit afwisselend spannende en gevoelvolle avontuur toch ook veel zegt over hedendaags Tunesië. Alyssa’s weggestopte verdriet om haar overleden vader kun je ook als een mooie metafoor zien.

Na het zien van deze film wil je aan het strand beslist even je hand in het zand steken. Wat voel je dan?