Webcam

Alles wat we zien in deze absurdistische lowbudgetfilm is gefilmd vanuit het perspectief van een webcam. Lekker vervreemdend, al had het best nog wat spitser gekund.

Een van de aardigste vondsten in de tragikomedie Webcam, het bioscoopdebuut van Marc van Uchelen, is het conference-dinner. Wanneer een etentje maar niet gezellig wil worden pakt iedereen zijn bordje en zijn laptop en vlucht naar de eigen kamer. Van daaruit kunnen ze met behulp van de webcam toch samen eten zonder in elkaars gezelschap te hoeven vertoeven.
Iedereen: dat zijn in dit geval de extreem verlegen vrijgezel en beginnend internetdater Antoin, diens wereldwijze buurman Rob met zijn ontevreden echtgenote en niet te vergeten de Russische internetbabe Natasha, die Antoin zomaar van Rob cadeau heeft gekregen. Nu heeft ze zich op Antoins zolderkamer genesteld om van daaruit haar erotisch internetbedrijfje voort te zetten. Ze wil de verhoudingen graag professioneel houden, wat vooral een tegenvaller is voor buurman Rob, die zo zijn eigen plannen met Natasha heeft.

Tobbers
Blikvanger is natuurlijk dat alles zogenaamd is opgenomen via de vele webcams de personages altijd aan hebben staan. Zelfs de moeder van Antoin heeft een laptop waarmee ze haar zoon in de gaten kan houden. Dat radicale perspectief past wel bij de droge humor en het ultra-lowbudgetkarakter van Webcam. Als het nog wat inventiever was geweest had je er misschien zelfs een sprekend visueel commentaar op de hedendaagse contactarmoede in kunnen zien. Nu moeten we het voornamelijk doen met het contrast tussen de moderne techniek en de treurigheid die deze droefgeestige tobbers uitstralen. En eerlijk gezegd beginnen die rare webcamkaders al snel een beetje saai te worden.
De ingrediënten zijn veelbelovend genoeg om Webcam gezien te willen hebben, maar de uitwerking is minder snedig, hilarisch of ontroerend dan we mochten hopen. Zo heel verrassend is die uitvergroting van alledaagse naargeestigheid nu ook weer niet en met personages die de typetjes nauwelijks ontstijgen dreigt zelfs het gevaar van ouderwetse kluchtigheid. Soms gloort er iets meer, zoals die keer dat de doorgewinterde Natasha zich toch een beetje zorgen maakt om Antoin, of wanneer de bedrogen buurvrouw eindelijk zonder internetverbinding haar hart uitstort. Maar los van het prettig bevrijdende slotbeeld levert dat geen echt nieuwe wendingen op, en dat is jammer.

Leo Bankersen