Was Marielle weiss

Hoe zou je leven in de wetenschap dat alles wat je doet, zegt en beleeft voor iemand anders zichtbaar is? De tijd van privacy en onschuldige leugentjes is voor de ouders in dit komische drama voorbij.

Op een dag worden Julia en Tobias geconfronteerd met een alwetende tienerdochter: Marielle komt thuis na een schooldag en kan alles horen wat haar ouders zeggen en alles ervaren wat zij meemaken.

Plotsklaps komen ze niet meer weg met de doodgewone leugentjes om bestwil die volwassenen doorgaans achteloos rondstrooien. Dus wordt het feit dat Julia op het werk in verregaande mate flirt met een collega, opeens iets om je razend opgelaten over te voelen. En Tobias’ leugen over hoe hij een vervelende collega verbaal in de hoek zou hebben gezet, wordt direct door zijn dertienjarige dochter naar het rijk der fabelen verwezen. Au.

Julia, Tobias en Marielle hebben een aangenaam leven samen. Ze wonen in een comfortabele villa, beide ouders hebben een glansrijke carrière en hun huwelijk is in kalm vaarwater geraakt. Maar vanaf het moment dat Marielle alles van hen weet, beginnen er scheuren te ontstaan in het bestaan van deze veertigers.

Hoe leg je die op seks aansturende collega uit dat je niet meer mee kan gaan in zijn wilde fantasieën – zonder dat rechtstreeks tegen hem te zeggen? Marielle is er immers altijd ‘bij’. Ook Tobias voelt zich bekeken. Hij besluit dan maar écht te doen wat hij eerder naliet: niet over zich heen laten lopen door die irritante collega. Het plotselinge en radicale verlies van privacy levert diverse licht absurde scènes op, waarin de volwassenen in dit scenario zich niet bepaald verstandiger gaan gedragen.

Toen regisseur Frédéric Hambalek zich realiseerde dat ouders hun kinderen van jongs af aan kunnen monitoren met babyfoons, trackers en software waarop schoolcijfers te bekijken zijn, vroeg hij zich af hoe het zou zijn als die rollen werden omgedraaid. Wat doet het met je privacy, gevoel van eigenwaarde en je huwelijk als niets meer ongezien blijft? En hoe is het als je kroost je niet meer als vanzelfsprekend adoreert, maar in de smiezen krijgt dat ouders ook maar gewoon feilbare wezens zijn?

Hambaleks komische drama, zijn tweede speelfilm, draaide in de Gouden Beer-competitie op het filmfestival van Berlijn. Hoewel de dertienjarige degene is met de mysterieuze gave (die verder niet wordt toegelicht), draait de film vooral om de volwassenen. Het scenario valt af en toe wat in herhaling, maar er zijn ook verrukkelijk ongemakkelijke en zelfs vervreemdende momenten. Gelukkig blijft Hambalek daarin, ondanks dat de volwassenen soms rare bokkensprongen maken in de hoop dat alles weer ‘normaal’ wordt, ver weg van Amerikaanse, uitleggerige toestanden.