Two Mothers

Ver van de maatschappij in een Australische idylle pappen twee moeders aan met elkaars zoons. Anne Fontaine weigert te moraliseren of sensationaliseren.

"Hebben wij dat gedaan?" De moeders geloven het bijna niet: die twee stoere surfers daar in het water, die jonge goden, zijn dat echt hun zoons? Ja, dat zijn het, al is het ook voor de kijker moeilijk te geloven dat Naomi Watts en Robin Wright de moeders zouden zijn van deze bonken van Australische twintigers.
Het zal hun zorgeloze leven zijn dat Roz (Wright) en Lil (Watts), de twee moeders uit de titel, zo jong heeft gehouden. Al hun hele leven wonen de hartsvriendinnen in dit idyllische dorpje aan de zonovergoten Australische kust, letterlijk op een steenworp afstand van de oceaan. Hun huizen staan naast elkaar, hun levens en die van hun zoons vergroeid in een gezamenlijk huishouden. Hun echtgenoten zijn tegen die tijd al uit beeld — de één vroeg overleden, de ander voor werk verhuisd naar de grote stad. Dus als de sfeer in de ongebruikelijke commune allengs broeieriger wordt, en de beide moeders uiteindelijk met elkaars zoons in bed belanden, is er niemand om er aanstoot aan te nemen.
Ook regisseur Anne Fontaine doet dat niet. De Franse regisseur keert, na een uitstapje naar grotere publieksfilms met Coco avant Chanel en Mon pire cauchemar, in haar eerste Engelstalige film terug naar de thematiek uit haar vroege Franse films. Maar waar in films als Nettoyage à sec, Comment j’ai tué mon père en Nathalie… de familiebanden door een kracht van buitenaf werden bedreigd, zijn ze hier van binnenuit aan het rotten.
Nobelprijswinnaar Doris Lessing uitte in het korte verhaal The Grandmothers uit 2003, waarop de film is gebaseerd, expliciet kritiek op deze onnadenkende mensen die niet anders gewend zijn dan alles te krijgen wat hun hartje begeert. Dat komt in de film hooguit impliciet naar voren. Fontaine en scenarist Christopher Hampton hebben sympathie voor hun personages. Zij bieden noch de moralistische verwerping, noch de sensatiezuchtige omarming die het onderwerp in zich heeft. In plaats daarvan richten ze zich voluit op de emotionele gevolgen van de — uiteraard gedoemde — affaires. Dat is in theorie zeer verfrissend, maar in praktijk ook een beetje saai. Hoe sterk er ook geacteerd wordt.

Joost Broeren