Tous les chats sont gris

Dorothy vermoedt dat de man die haar opvoedde niet haar biologische vader is. De privédetective die ze inhuurt om hem te vinden, is dat wel.

’s Nachts zijn alle katten grijs, luidt het Franse gezegde waarop Savina Dellicour de titel van haar speelfilmdebuut baseerde. De volle betekenis van die titel wordt pas laat in de film duidelijk, maar hij slaat ook op de relatie tussen moeder Christine (Anne Coesens) en tienerdochter Dorothy (debutante Manon Capelle), die meer op elkaar lijken dan ze in eerste instantie zelf onderkennen.
Dorothy is vijftien en verzet zich. Omdat Christine haar niet behandelt als een volwassene en haar vragen niet wil beantwoorden. Vragen over haar vader, omdat ze voelt dat de man die haar heeft opgevoed niet haar biologische vader is — iets wat haar moeder nooit wil bevestigen. Maar de kijker weet beter: wij hebben al kennisgemaakt met de sjoemelige privé-detective Paul (Bouli Lanners), de biologische vader van Dorothy. Hij was uit beeld maar is nu terug in Brussel en zoekt contact met zijn dochter. Op een wat onhandige manier, en dus draait het erop uit dat Dorothy zonder medeweten van haar moeder haar biologische vader inhuurt als detective om haar biologische vader te zoeken.
Dat klinkt kluchtig, maar Dellicour houdt het juist plezierig realistisch. Ze ontvouwt haar verhaal op natuurlijke wijze waarbij elke twist in de plot logisch voortkomt uit de belevingswereld van de personages. En doordat we de wereld gepresenteerd krijgen door de ogen van Dorothy, maar op dat ene punt steeds net iets meer weten dan het meisje zelf, draait het al snel niet meer om de whodunnit (een term die we hier letterlijk kunnen nemen) die het meisje najaagt, maar om hoe deze drie mensen op elkaar reageren. Net onder het oppervlak liggen grotere maatschappelijke fricties — Christine is van goede komaf, Paul was ten tijde van Dorothy’s verwekking een fabrieksarbeider — die subtiel door het verhaal zijn verweven zonder dat ze letterlijk uitgesproken worden.

Joost Broeren