The Weight

In smokkelthriller The Weight speelt Ethan Hawke een zwijgzame held die een lading goud door de wildernis moet slepen. De film doet ouderwets aan, op de aangenaamste manier denkbaar.

Zo maken ze ze zelden nog, is het gevoel dat blijft hangen na het zien van The Weight, een uiterst bevredigende jarendertigthriller waarin Ethan Hawke de Clint Eastwood in zichzelf mag loslaten. We kennen Hawke als energieke acteur die de laatste jaren allerlei uitzinnige, welbespraakte personages speelde (van The Lowdown, 2025, tot Blue Moon, 2025), maar hier is Hawke vrijwel de hele film een zwijgzame overlever.

Hij moet ook wel, want praten is linke business. Dat blijkt wel in de openingsminuten, als de door Hawke gespeelde weduwnaar Murphy het aan de stok krijgt met provocerende politieagenten. Het is de tijd van de Grote Depressie en dus is het in de Verenigde Staten ieder voor zich: het recht is bijzaak. Zijn dochter wordt uit huis geplaatst en zelf wordt Murphy naar een werkkamp gestuurd. Waar de dagen vooral bestaan uit het verwijderen van loodzware stenen om wegen begaanbaar te maken.

Opzichter Clancy (Russell Crowe) heeft geen tijd voor gezeik, maar vindt in Murphy een verrassende gelijke, die veel meer van de wereld (en auto’s) snapt dan de verder toch wat simpele boeven.

Na het gewonnen vertrouwen doet hij Murphy een voorstel: in ruil voor straf­vermindering moet hij samen met andere gevangen een lading goud door de wildernis van Oregon sjouwen. Dat is nodig, omdat president Roosevelt de goudvoorraad wil confisqueren. Maar die tocht komt met de nodige gevaren: de wildernis heeft schijt aan de mens en natuurlijk zijn er ook kapers op de kust.

Laat het maar aan een noeste Hawke over om die tocht zo meeslepend mogelijk te maken, waarbij zijn gelaat veel meer vertelt dan zijn spaarzame woorden. The Weight is haast aangenaam ouderwets, met duidelijke good guys en bad guys en een simpele plot. Murphy ontpopt zich tot zwijgzame leider, die zich constant genoodzaakt ziet te reageren op de destructieve daden van opportunisten. Murphy wil ondertussen maar één ding: terug naar zijn dochter.

De vergelijking met een film als Sorcerer (1977) dringt zich op, als overlevingsthriller met dubieuze figuren in de wildernis, al lijkt het goud net wat minder gevaarlijk dan dynamiet. Maar een beproeving blijft het, om op grote hoogte over wiebelige brug­getjes te lopen of te vluchten door woeste rivieren. Houd debuterend regisseur Padraic McKinley in de gaten: hij blaast een ouderwets aandoende film met succes en energie nieuw leven in.