The Happy Film
Een onvoldoende voor verdriet
Stefan Sagmeister is een succesvol vormgever op zoek naar betekenis. Zijn juicy designproject over geluk legt vooral de ondraaglijke lichtheid van zijn bestaan bloot.
Je zou denken dat de Oostenrijks-Amerikaanse grafisch ontwerper Stefan Sagmeister niet veel te klagen heeft: een goedlopend ontwerpbureau, een portfolio met onder anderen David Byrne, Lou Reed en het Guggenheim Museum als klanten, en een kosmopolitisch bestaan met exposities en lezingen in Europa, Amerika en Azië. Alleen een film had hij nog niet. En waar blijft toch het geluk?
The Happy Film is een spin-off van een designproject — dat een paar jaar geleden in expositievorm rondreisde als The Happy Show — waarin Sagmeister onderzoekt wat de mens, en zijn eigen persoon in het bijzonder, gelukkig maakt. "Wondering if you’re happy is a great shortcut to just being depressed" zei Dorothea Fields in 20th Century Women. Hoe waar dat is, bewijst The Happy Film.
Sagmeister, die zijn geluk op een tienpuntsschaal waardeert en aan de hand van een wekelijkse checklist bepaalt hoe tevreden of ontevreden hij met zichzelf moet zijn, probeert drie methoden uit om zijn gemoed een boost te geven: meditatie, psychotherapie en medicijnen. Elke trial van drie maanden zorgt wel voor een korte opleving, alleen valt die toevallig telkens samen met een verliefdheid. Niet verrassend, want eerder hebben we al gehoord hoe de keldering van zijn geluksscore verband hield met het stuklopen van zijn vorige relatie. Bovendien wordt al in de eerste minuten van de film duidelijk dat we te maken hebben met een man die lijdt aan een onstilbare honger naar aandacht. Daarom ook wil hij dat wij naar hem (blijven) kijken en lardeert hij dit zelfonderzoek met zijn eigen zoetige designvideo’s. Nogal een sof is het, dat zijn (co-)regisseur Hillman Curtis tijdens de draaiperiode zwaar ziek wordt en overlijdt. Sagmeister weet zich geen raad. "Ik ben verdrietig, maar niet verdrietig genoeg", jammert hij. Doodgaan is één ding, maar een onvoldoende voor verdriet — nee, dat is pas echt triest.
Sasja Koetsier
