Skiff

In de verwarrende puberwereld kan het lastig zijn jezelf te vinden. Een onverwachte verliefdheid gooit veel overhoop in dit even nuchtere als gevoelvolle drama dat zeker niet alleen voor tieners is.

Malou, bijna zestien, traint bij een roeiclub in een klein Belgisch plaatsje. De pesterijen van de andere meiden daar verdraagt ze, niet vanwege sportieve ambities maar omdat ze op het water even helemaal weg van alles is, zoals het openingsbeeld van Skiff mooi toont.

Met andere pubers ligt ze vaak overhoop. Alleen met broer Max kan ze het, los van een ruzietje op zijn tijd, goed vinden. Dan ontmoet ze Nouria, de nieuwe vriendin van Max. Nouria’s open houding voelt als een rustpunt, er is onverwachte vertrouwelijkheid en zomaar een kus. Maar wat zal Max daarvan vinden? Daar loert spanning. “Het is zo kak om u kut te voelen voor iets dat goed voelt”, laat Malou zich ontvallen.

Voor regisseur Cecilia Verheyden, die zelf meeschreef aan het scenario, is Skiff een zeer persoonlijk project. Niet dat Malou haar evenbeeld is, maar Verheyden heeft in dit verhaal van een naar zichzelf zoekend meisje wel veel indrukken uit haar eigen tienertijd verwerkt.

Dat heeft er ongetwijfeld aan bijgedragen dat het in Gijón met de Fipresci-prijs bekroonde Skiff een ogenschijnlijk bescheiden film is geworden die toch opvalt door een onsentimentele, genuanceerde verbeelding van die verwarrende emotionele wereld die bij die leeftijd hoort. Zie bijvoorbeeld de ergernis die Malou voelt bij haar moeder, die wat ongemakkelijk toenadering zoekt, maar ook verbiedt dat Malou net als haar broers een scooter koopt. “Ik ben net zo goed als zij!”, roept Malou boos.

Het gaat over ingewikkelde en toch heel gewone dingen, zoals vriendschap, al dan niet beantwoorde verliefdheid en lichamelijke intimiteit. En over de vragen die Malou’s ontdekking dat ze valt op een ander meisje bij haar oproept. “Ik weet niet of ik echt ben”, zo verwoordt ze in een openhartig moment haar gevoel.

De rollen worden vertolkt door een goed ingeleefde ploeg van mooi naturel spelende jonge acteurs, met in de eerste plaats Femke Vanhove als Malou. ‘Zoeken naar je identiteit’ klinkt wat afgezaagd, maar Vanhove maakt die worsteling zichtbaar.

Ook beeld- en locatiekeuze treffen de juiste toon. Veel rommelige alledaagsheid, met daartussen momenten – scènes op het water, een zoekende blik in de spiegel, een intieme aanraking, warm licht dat een scène kleurt – die aanstippen wat daaronder ligt. Het culmineert in een ontroerend eenvoudige close-up waarin dat ene, eindelijk uitgesproken zinnetje alles zegt.