Mother’s Baby

Mannen weten nooit helemáál zeker of ze de verwekker zijn van hun baby. Een moeder heeft zekerheid: ze heeft het kind immers negen maanden in haar buik gedragen. Waarom twijfelt Julia dan toch?

“Mother’s baby, father’s maybe…” Met dat gezegde komt de behandelend arts aanzetten als kersverse moeder Julia bekent te twijfelen of de baby die ze mee naar huis kreeg, werkelijk van haar is. Hij stelt haar gerust: daar kan toch geen misverstand over bestaan? Julia, een veertigjarige, succesvolle dirigent, en haar man Georg hebben eerder hemel en aarde bewogen om zwanger te worden, met behulp van deze chique kliniek. Waarom doet ze nu zo ingewikkeld?

De kijker snapt dat tegen die tijd best. Direct na Julia’s nogal traumatische bevalling werd het kind zonder enig commentaar naar een andere ruimte gedragen. Het was geboren met de navelstreng om de nek en moest even op weg geholpen worden – aldus luidde de verklaring. Als uiteindelijk een blakende baby wordt binnengedragen, lijkt er geen vuiltje meer aan de lucht. Maar Julia voelt dat er iets mis is. Het kind is stil. Ongemakkelijk stil, vindt ze. Haar man, de arts en iedereen die Julia erover aanklampt, zeggen dat ze hormonaal is en spoken ziet. In de weken die volgen, probeert Julia uit alle macht van dit nog altijd naamloze kind te houden. Zoals een ‘goede’ moeder dat hoort te doen.

In dit drama van Johanna Moder (Once Were Rebels, 2019) lijken alle tekenen, vanuit het perspectief van Julia, op een koekoeksjong te wijzen. Net als in de recente films Die My Love (2025) en If I Had Legs I’d Kick You (2025) wordt de kijker meegesleurd in een existentiële moedercrisis. Het scenario kent beslist schurende elementen, zoals wanneer Julia de baby keihard laat schrikken, of in de huid knijpt om te zien of het pijn ervaart. Maar er wordt te snel en te opzichtig aangestuurd op ontwrichtende zaken. Zoals de zwijgende zorgverleners in de behandelkamer die – raar in elk opzicht – níet met de ouders communiceren. Of de botte weigerachtigheid waarmee iedereen Julia’s vragen beantwoordt. Het wordt de kijker zo wel heel makkelijk gemaakt om mee te gaan in Julia’s twijfels.

Net als bij de andere genoemde films, die eveneens de façade van het gelukkige moederschap bevragen, draait het om de druk op een kersverse moeder om direct dolverliefd te zijn op haar kind en instinctief te voelen hoe je oermoeder bent. Waarom reageert de goegemeente vaak vol onbegrip als dat niet spontaan zo is? Ondanks de invalshoek, de sciencefictionachtige climax, het gedegen spel en de stijlvolle setting, blijft de bijna hallucinante, emotionele en fysieke draaikolk die de andere moederdrama’s zo verpletterend sterk maakten, hier achterwege.