Monk

Als een soort Nederlandse Little Miss Sunshine gaat een dysfunctioneel gezin in deze tragikomedie op reis om door elkaars tekortkomingen heen te leren kijken.

"Iedereen in dit huis is focking gestoord!" Het zijn normaal gesproken de hoog-puberende tieners waar families in films zich zorgen over moeten maken, maar op dit moment heeft Joni het eens bij het juiste eind. Ze deelt een statig pand met haar temperamentvolle Spaanse moeder Maria en van de buitenwereld vervreemde vader die zichzelf voor een kunstproject al maanden heeft opgesloten in de bezemkast. Dan is er ook nog broertje Monk, een brugpieper met hypochondrie die iets te aandachtig op Joni’s ontluikende seksualiteit aan het letten is. Joni’s puberale driftbuien mogen er overigens ook best wezen. Iedereen in dit huis is inderdaad prettig gestoord.
Net als in Jonathan Daytons en Valerie Faris’ succesvolle Amerikaanse debuutfilm Little Miss Sunshine (2006) gaat deze onconventionele familie op reis en leert zodoende door elkaars tekortkomingen heen te kijken. Het is een gegeven dat vaak genoeg langs is gekomen in indie-films, maar dat in het geval van Monk goed uitpakt. Langer dan nodig hadden ze ook echt niet in dat Amsterdamse huis moeten blijven, want dan zouden er ongetwijfeld hoofden rollen. Buiten, op weg naar Spanje om Maria’s broer die op sterven ligt te bezoeken, vindt regisseur Ties Schenk juist mooie individuele momenten voor elk van haar personages.
Monks vader Fabian vergaapt zich in sterke shots aan de natuur waarvan hij zich al zo lang heeft afgekeerd. Actrice Maria Gatell maakt Maria’s pijn als haar broer overlijdt prachtig voelbaar. Vooral Teun Stokkel en Olivia Lonsdale als broertje en zusje zijn aandoenlijk om naar te kijken in al hun verkniptheid. "Ga je zelfmoord plegen?" vraagt Joni als ze zonder te kloppen de badkamer inloopt en Monk kopje-onder in bad aantreft. "Je ruikt naar puisten", zegt ze een andere keer als ze na een wilde nacht bij Monk onder de dekens kruipt. "Je ruikt naar kots", is de sterkste comeback die hij kan verzinnen, al is het maar omdat het waar is.
Zoals de titel suggereert draait het scenario van Roosmarijn Roos Rosa de Carvalho vooral om de beleveniswereld van Monk. Zijn hypochondrie wordt verbeeld als een compulsieve waas waarin hij zijn hele lichaam in twijfel trekt. Interessant genoeg gebruikt Schenk dezelfde stilistische middelen om de obsessieve creatiedrang van Fabian te verbeelden als hij in zijn bezemkast bezig is met zijn kunstproject. Is de creatieve worsteling ook een soort ziekte? Schenk roept met haar interessante personages zulke vragen op, maar is er uiteindelijk niet op uit om daar dieper op in te gaan. Als ze haar personages op reis stuurt en hen zich met elkaar leert verzoenen wordt Monk stukje bij beetje minder gestoord en daardoor ook wat minder prettig om naar te kijken.

Hugo Emmerzael