Menashe

Welkom in het chassidische milieu in Brooklyn.

Een jaar geleden stierf de vrouw van Menashe, een zachtaardige, te zware chassidische veertiger, die de schamele kost verdient als medewerker in een koosjere buurtsuper. Zijn zoontje, een engelachtig jochie van een jaar of tien, wordt sinds de dood van Menashe’s vrouw op gezag van de rabbijn door zijn zwager en zus opgevoed. Een man alleen is namelijk niet geschikt om een kind op te voeden, vindt men in het chassidische milieu.

Erachter ligt de gedachte dat mensen in een huwelijk horen te leven en veel kinderen moeten voortbrengen. Om zelf zijn zoontje, die de kugel en kip van zijn tante de oren uitkomt, weer te kunnen opvoeden, zal Menashe moeten hertrouwen. Maar wil hij dat wel?

Menashe is het speelfilmregiedebuut van de New Yorker Joshua Z. Weinstein, die, het is te zien aan de zorgvuldig geobserveerde beelden, een documentaire-achtergrond heeft. De film had makkelijk een anti-religieus pamflet kunnen worden over knellende religieuze tradities, maar dat werd het niet. Menashe is een subtiel, intiem drama, waarin de werkelijkheid niet zwart-wit, maar ambigue is. Natuurlijk vinden we dat Menashe zijn zoontje zelf moet kunnen opvoeden, maar het is ook waar dat hij nogal wankel in het leven staat. Dat zijn familie en zijn baas weinig empathisch en zelfs hardvochtig met hem omspringen, neemt niet weg dat het chassidische milieu hem ook bescherming biedt.

Wie een hakbijl zoekt om religie mee aan te vallen, heeft dus niets te zoeken bij het volledig Jiddisch gesproken Menashe. Maar wie open staat voor een klein alledaags drama over de rommeligheid van het leven ziet een fijngevoelig pareltje.