La última tierra (Previously Unreleased)

Op het afgelopen International Film Festival Rotterdam won La última tierra een speciale juryprijs in de Tiger-competitie. In zijn vrijwel dialoogloze debuut van slechts 77 minuten plaatst Pablo Lamar de kijker in de belevingswereld van zijn schijnbaar ongenaak­bare hoofdpersoon.

We ontmoeten deze man (Ramon del Río) aan het sterfbed van zijn vrouw (Vera Valdez Barreto), in hun hutje ergens ver van de bewoonde wereld. In lang aangehouden shots zien we hoe hij haar gezelschap houdt en hoe ze samen wachten op het onvermijdelijke. Kleine gebaren maken de intimiteit van een lang leven samen voelbaar, en dat stopt niet nadat zij haar laatste adem heeft uitgeblazen. Hij wast haar, verzorgt haar, graaft haar graf. Simpele, praktische handelingen waarmee hij probeert om te gaan met de dood en afwezigheid van zijn vrouw.
Met zijn minimalistische aanpak bewijst Lamar dat er nog altijd vernieuwing mogelijk is binnen de slow cinema. Daarin speelt het geluidsontwerp een belangrijke rol — niet verrassend wanneer we weten dat Lamar tot nu toe vooral als geluidsman werkte. Juist in de botsing tussen het krioelen van het leven in de jungle en de stilte van de dood, vindt La última tierra zijn grootste schoonheid.

Joost Broeren