KNALLHART

knallhart is een met prijzen overladen drama over een kwetsbare puber die rechtop leert lopen als drugskoerier.

De opening van Detlev Bucks grauwgebleekte drama knallhart lijkt sterk op die van Lucas Moodyssons lilja 4-ever (2003). Alleen wankelt dit keer niet een Russisch meisje over straat, maar een tenger joch met een sombere babyface. Bovendien eindigt de dooltocht niet op de rand van een viaduct, maar in het politiebureau. Aan een bevriende agent wil de jongen vertellen wat er is gebeurd. Wat hem in een zombie heeft veranderd. Waarom er bloed zit op zijn rechterschoen.
Lilja eindigt als seksslaaf nadat ze aan haar lot is overgelaten. Voor verwaarloosde jongens als de vijftienjarige Michael ligt een misdaadcarrière in het verschiet. Juist vanwege zijn onschuld is hij de perfecte drugskoerier, met een rugzak vol cocaïne in plaats van schoolboeken. Bij een razzia wordt hij niet gearresteerd maar naar huis gestuurd.

Antiheld
Maar wat is thuis? Niet de betonvilla van mama’s ex. En ook het Berlijnse Neukölln wil maar niet gezellig worden. Straat en metro zijn bezaaid met dronkelappen. De woning is een stapel schoenendozen met spuuglelijk bloemetjesbehang, waar de twee alsmaar verder uiteengroeien. Dan zorgen alleen de vinnige, hyperrealistische dialogen nog voor een glimlach. Michael tegen moeder: "Slet". Pats, op zijn gezicht. Moeder: "Sorry". Michael: "Geeft niet. Deed toch geen pijn." Pats. Omhelzing, eindelijk.
Thuis voelt Michael zich vooral bij zijn Turkse opdrachtgevers. De enige keer dat je hem ontspannen ziet eten is aan tafel bij gangsterbaas Hamal. En terwijl hij aanvankelijk op school wordt platgetreiterd, loopt Michael met Hamals bende achter zich weer rechtop, met een blik die in slow motion nóg cooler wordt. Maar in zo’n thuishonk zal ooit bloed moeten vloeien.
Volop profiterend van zijn sterke hoofdrolspeler maakt Buck van Michael een eenzame antiheld, minderjarig of niet. Michaels date met een klasgenootje sneuvelt omdat hij een belangrijke klus aanneemt. Zit hij wéér tussen de junkies en dealers. Heel soms kan hij de lieve, breekbare jongen zijn die hij eigenlijk is. Wanneer hij een kinderwagen mee tilt, of aan de waterpijp bij de Turkse kapper. Bubbels bezetten de soundtrack, alles haalt even diep adem — zeker het mooiste, meest bezinnende moment van de film, die verder zo hard gaat als de titel belooft. "Was het maar stil in mijn hoofd", wenst Michael tussen twee halen door. "Dat niemand meer praat, dat ik helemaal alleen ben."
In een cynische metropoolfilm als knallhart is dat teveel gevraagd. Altijd iemand die aan je trekt, je uitscheldt of in elkaar mept. Iedereen heeft het zwaar. Pestbaas Erol berooft schoolgenoten om zijn twee baby’s te kunnen verzorgen. Michaels moeder probeert tussen alle scharrels door haar imago van rijke dame vol te houden. En hoe komt de leerlinge naast Michael aan haar blauwe oog? Personages waar veel meer verhaal in had gezeten, maar het blijft bij wat rafelrandjes. Ook deze film over de naakte stad vertelt uiteindelijk één verhaal uit miljoenen. Maar dan wel met de concentratie en liefde die nou net dit ene verhaal verdient.

Kevin Toma