It’s Never Over, Jeff Buckley

Documentairemaker Amy Berg schetst een intiem maar wat braaf beeld van muzikant Jeff Buckley, wiens invloed veel verder reikt dan het ene album dat hij voor zijn veel te vroege dood maakte.

Zelden stond zo’n groot standbeeld op zo’n smalle sokkel. Slechts één album maakte Jeff Buckley voor hij in 1997 overleed, pas dertig jaar oud: Grace, uit 1994. Na zijn dood – hij verdronk in de Mississippi bij een nachtelijke zwempartij – verschenen de onafgemaakte liedjes voor wat zijn tweede album had moeten worden als Sketches for My Sweetheart the Drunk, maar dat waren toch echt slechts schetsen.

De immense reputatie die Jeff Buckley inmiddels heeft, rust dan ook voornamelijk op dat ene album – tien liedjes, waarvan drie covers, die meteen ook de breedte van Buckleys invloeden tonen. Aan zijn versie van Leonard Cohens ‘Hallelujah’ is elke uitvoering van dat lied in de diverse reality-talentenjachten van de afgelopen decennia schatplichtig.

Aangezien er geen enorm oeuvre is om een documentaire omheen te bouwen, wordt in Amy Bergs It’s Never Over eerst uitgebreid de aanloop naar Buckleys muzikale carrière uiteengezet, inclusief zijn moeilijke relatie met zijn vader, singer-songwriter Tim Buckley, die Jeffs moeder al voor de geboorte van zijn zoon verliet en overleed toen Jeff acht jaar oud was.

Je gaat je gaandeweg afvragen wat Jeff Buckley zelf zou hebben gevonden van de hoeveelheid tijd die besteed wordt aan de rol of afwezigheid van zijn vader. Bij leven had hij in ieder geval weinig interesse in de vergelijking. “Wat heb je geërfd van je vader, denk je?”, vraagt een interviewer hem in archiefbeelden die It’s Never Over toont. “Alle mensen die mijn vader hebben gekend. Volgende vraag”, is het geïrriteerde antwoord.

Die overvloed aan archiefbeelden, van publieke optredens maar vooral ook uit privéarchieven, zijn een grote kracht van It’s Never Over, mede dankzij de medewerking van Buckleys moeder Mary Guibert, de beheerder van zijn nalatenschap. Zij is de belangrijkste spreker in de documentaire, naast Rebecca Moore en Joan Wasser die beiden een relatie met hem hadden, Moore aan het begin van Buckleys muzikale carrière en Wasser tegen het einde van zijn leven. Korter komen ook zijn bandleden als talking heads aan het woord, andere muzikale partners, en zelfs een executive van zijn platenlabel.

De inbreng van drie belangrijke vrouwen in Buckleys leven maakt It’s Never Over een zeer intieme film, die een beeld schept van de gevoelige persoon achter de prachtige stem. Maar er rijst ook een gevoel dat er een wat rooskleurig beeld wordt geschapen, waarin de moeilijkere kanten en rafelranden zijn gladgepolijst.