Freeheld

In het zicht van de dood streed politierechercheur Laurel Hester (Julianne Moore) nog altijd voor gerechtigheid, in deze verfilming van de gelijknamige, Oscarwinnende documentaire.

In de staat New Jersey worden de leden van provinciale raden aangeduid met de titel freeholder. Het archaïsche woord verwijst naar het bezit van een stuk land, ooit een voorwaarde voor wie zich verkiesbaar wilde stellen. Ook al is dat criterium inmiddels formeel afgeschaft, toch voldoen de vijf raadsleden van Ocean County anno 2005 nog perfect aan het traditionele profiel: wit, man, bemiddeld — en aartsconservatief. Aan dit comité richt rechercheur Laurel Hester, zodra ze hoort dat ze een vergevorderd stadium van longkanker heeft, het verzoek om haar overheidspensioen na haar dood te laten uitkeren aan haar levenspartner. Waarom ze voor zoiets vanzelfsprekends überhaupt een verzoek moet indienen? Haar partner is een vrouw.
Freeheld vertelt een waargebeurd verhaal dat in 2007 bekendheid kreeg via de gelijknamige, Oscarwinnende documentaire van Cynthia Wade. Scenarist Ron Nyswaner (Philadelphia) zag er meer in en zette zich aan het schrijven van een filmscript, dat nu is verfilmd met Julianne Moore als Laurel Hester en Ellen Page als haar vriendin Stacie Andree.
De film laat zien dat er inderdaad veel boeiende kanten aan deze geschiedenis zitten, maar in de wens om die allemaal te belichten bespeelt hij zoveel registers tegelijk, dat geen daarvan echt tot een climax komt. De klassieke politiefilm van het begin verandert al snel in een romantisch drama, dat slechts de opmaat blijkt voor het politieke strijdverhaal waar het uiteindelijk om draait. Tussendoor waaiert de film uit naar Laurels oud-collega’s; het rechtlijnige karakter van haar teamgenoot Dane levert een boeiende rol voor Michael Shannon op, maar verder is de schets van de interne dynamiek op het bureau vergeven van de stereotypen.
Jammer genoeg verdwijnt de relatie tussen Laurel en Stacie hiervoor naar de achtergrond, juist op het moment dat ze voor een onmogelijke keuze worden geplaatst: moeten ze zich vastbijten in de strijd voor gelijke rechten, onder meer om de toekomst van Stacie zeker te stellen? Of verspillen ze daarmee de weinige, kostbare tijd die ze samen nog hebben? De komst van een flamboyante activist (Steve Carell) die de zaak inlijft bij zijn strijd voor het homohuwelijk, zet de zaak op scherp. Carells theatrale temperament zou niemand aan haar of zijn sterfbed kunnen verdragen — misschien is dat ook zo bedoeld, maar het is te veel. Vooral: het doorkruist het intieme spel van Page en de altijd indrukwekkende Moore. Háár voor je neus zo te zien aftakelen, is werkelijk hartverscheurend.

Sasja Koetsier