Dukhtar

Een moeder slaat met haar uitgehuwelijkte dochtertje op de vlucht. Duhktar is een onvervalst melodrama waarbij de boodschap over vrouwenrechten naar de achtergrond verdwijnt.

Om bloedvergieten te voorkomen besluiten twee stamhoofden dat Zainab wordt uitgehuwelijkt. De bruiloft zal een einde maken aan de langdurige twisten tussen twee families. Moeder Allah Rakhi — zelf eveneens gedwongen gehuwd — voorziet onheil en besluit deze traditie van vrouwelijke onmacht en misère te doorbreken. Moeder en dochter ontvluchten het dorp, met in hun kielzog de twee groepen kwade, haatdragende mannen.
Een verhaal over bloedwraak eindigt meestal met de dood, ballingschap of gevangenschap. De Pakistaanse filmmaker Afia Nathaniel voegt daar niets aan toe. In Dukhtar zijn vrijwel alle mannen lafaards en alle vrouwen helden en slachtoffers tegelijkertijd. Deze eenzijdige benadering doet afbreuk aan het belangwekkende onderwerp. Nathaniel — nota bene docent scenarioschrijven in New York — verzandt voortdurend in clichés. In de poëtische openingsscène laat ze zien hoe het wel moet. Allah Rakhi wordt gefilmd op een rivier, te midden van een paradijselijke omgeving. Deze idyllische setting staat in schril contrast met de volgende scène, waarin ze met haar rug naar haar echtgenoot toe zit. Man en vrouw staan recht tegenover elkaar. Het is een gedwongen rollenspel waarin de dienstbaarheid van de vrouw ronduit gekunsteld is.
Later in de film toont de moeder haar dochter Zainab de bruidsjurk, met haar bloed en het bloed van haar voorouders. De vrouw zal hoe dan ook moeten bloeden. De jurk is een canvas waar in de nabije toekomst ook het bloed van Zainab aan zal worden toegevoegd.
Dit belangrijke thema van vrouwenonderdrukking raakt echter ondergesneeuwd door een lawine van platitudes. De boze bebaarde mannen spreken onderling met elkaar over "het vuur van wraak". De acteurs spelen hoekige machtswellustelingen die hun infantiele dialogen krampachtig uitspreken terwijl ze voortdurend worden omringd door talentloze figuranten die een ontzaglijke moeite hebben zich een houding aan te meten. De komst van verlosser Sohail maak het nog pijnlijker. Deze gladgeschoren adonis ontfermt zich over moeder en dochter. Vrouwelijke zelfredzaamheid bestaat schijnbaar niet. Sowieso zitten de onbenullige plotwendingen, de aantrekkelijke acteurs, de zoetsappige soundtrack en het soft focus filmwerk de indringende boodschap over vrouwenrechten in de weg.

Omar Larabi