Dos disparos

Tiener Mariano schiet twee keer op zichzelf met een pistool, maar komt er zonder een schrammetje van af. Het kan hem en anderen in Martín Rejtmans gortdroogkomische Dos disparos weinig schelen.

De openingsminuten van Martín Rejtmans Dos disparos hebben een onderhuidse spanning, die in feite op niets is gebaseerd. Of althans: het zit in de filmstijl, en in de titel van de film, te vertalen als ’twee afgevuurde kogels’. Maar de spanning zit niet in wat er gebeurt. Tiener Mariano danst in een discotheek, haalt wat te eten, maait de volgende ochtend het gras en zwemt wat baantjes. Alles afstandelijk, als een zombie die gewoon zijn route volgt. Net zoals hij vervolgens een pistool uit de schuur pakt en zichzelf op zijn slaapkamer schijnbaar onaangedaan die twee kogels uit de titel toedient.
‘Onaangedaan’ is het sleutelwoord voor de vierde speelfilm van New Argentinian Cinema-kopstuk Martín Rejtman, de eerste die de Nederlandse bioscoop haalt (al werd het meeste van zijn eerdere werk wel vertoond op het Filmfestival Rotterdam). Zijn personages lijken door niets te worden ge­raakt: Mariano’s moeder en broer halen weliswaar de messen uit huis wanneer Mariano al een week na zijn schijnbare zelfmoordpoging weer thuiskomt uit het ziekenhuis, maar emoties tonen ze niet. En ook Rejtman zelf lijkt het weinig te kunnen schelen — zo weinig, dat hij gaandeweg meer en meer ruimte geeft aan andere plotlijntjes, en Mariano naar de zijlijn schuift.
Rejtman lijkt met zijn gortdroogkomische rondgang door de Argentijnse middenklasse iets te willen zeggen over een media-maatschappij, waarin iedereen langs elkaar heen leeft en niets ons meer kan raken. Als er iets is dat een rode draad biedt in het losgezongen narratief van de film, zijn het de talrijke scènes van gehannes met (al dan niet mobiele) telefoons. Maar uiteindelijk is de film te veel los zand om welke interpretatie dan ook te ondersteunen. Een openheid die, net als de gortdroge humor, al naar gelang uw eigen smaak zowel bewonderenswaardig als vermoeiend kan worden gevonden.

Joost Broeren