Beginnings

Dit Deense scheidingsverhaal met een twist laat zien hoe het leven zijn eigen ding doet.

Ongebruikelijk is eigenlijk al dat Ane en Thomas hun scheiding al keurig geregeld denken te hebben wanneer Beginnings begint. Ze hebben bedacht dat ze hun twee kinderen pas hoeven in te lichten wanneer Thomas definitief naar zijn nieuwe vriendin gaat. Gaat dat niet wat al te makkelijk voorbij aan ieders emoties? Het moet wel misgaan, maar de manier waarop dat gebeurt, kon niemand zien aankomen.

Ane wankelt en valt. Kort daarvoor zagen we haar nog aan het werk als hoogleraar oceaankunde die ook zelf duikt. Wanneer Thomas thuiskomt van zijn werk in een jeugdinrichting en haar vindt, blijkt ze een beroerte te hebben gehad die haar linkerkant grotendeels verlamt.

Na het geprezen Wildland (Kød og blod, 2020) is dit de tweede speelfilm van Jeanette Nordahl, die ook het scenario mede voor haar rekening nam. Inspiratie vond ze bij de relatie van haar ouders, waar ziekte al een rol speelde sinds zij een kind was. Ze ziet Beginnings als een ode aan het leven, hoe grillig dat ook kan zijn.

Dat verklaart ongetwijfeld waarom toeval een grote rol speelt in deze film die vooral observerend van toon is, met een scherp oog voor reacties en gevoel. Alledaagse gezinsmomenten contrasteren met Ane’s zwemtraining tijdens haar revalidatie, waarbij haar verbetenheid oogt als een daad van verzet. Maar ook thuis is er onderhuidse spanning die soms heftig tot uiting komt. Wanneer tienerdochter Clara, die op hoog niveau turnt, argeloos moppert over haar evenwicht is dat voor de wankelende Ane aanleiding om onthutsend uit te vallen.

Thomas besluit voorlopig bij Ane te blijven, wat voor nieuwe toenadering zorgt. Tegelijkertijd zien we hoe Ane haar hulpbehoevendheid maar moeilijk accepteert.

Het overbrengen van de emotionele verwarring die deze situatie voor beide partners met zich meebrengt is aan topacteurs Trine Dyrholm en David Dencik prima toevertrouwd. Verrassende nieuwkomer is Bjørk Storm als tienerdochter Clara – die uiteindelijk op onverwacht provocerende wijze lucht geeft aan haar gekwetstheid. Het drama lezen we in deze film echter vooral van de gezichten af. Dat maakt Nordahls aanpak heel overtuigend en realistisch, maar ook wel eens wat ongrijpbaar. Aan de andere kant: vermoedelijk kunnen Ane en Thomas het zelf ook moeilijk onder woorden brengen. Het leven is nu eenmaal zo.