All of a Sudden

Een uitgeputte directeur van een verzorgingstehuis en een terminaal zieke theaterregisseur raken bevriend. In dit tedere gedachte-experiment onderzoekt Ryūsuke Hamaguchi de beperkingen van het kapitalistische systeem.

Er komt nauwelijks een close-up in voor, en toch voelt de nieuwe film van Ryūsuke Hamaguchi buitengewoon intiem aan. All of a Sudden (Soudain) is losjes gebaseerd op een briefwisseling tussen filosoof Makiko Miyano en medisch antropoloog Maho Isono. Nu heten ze Mari en Marie-Lou.

De Franse Marie-Lou ontmoet de Japanse Mari wanneer zij een autistische jongen helpt om te schuilen voor een regenbui. Mari nodigt haar vervolgens uit om diezelfde avond haar toneelstuk te bekijken. Hun eerste echte gesprek vindt pas na een uur speeltijd plaats, wanneer All of a Sudden al in volle gang is.

In lange gesprekken over de toestand van de wereld brengt de film de tederheid tot uitdrukking die de twee vrouwen bij hun ontmoeting meteen voor elkaar voelen. Het belang van taal – de film schakelt tussen het Frans en het Japans – onderstreept dat All of a Sudden een intellectuele onderneming is. Halverwege legt Mari, voortbouwend op het werk van marxistische wetenschappers zoals David Harvey, op een whiteboard uit hoe het kapitalisme afhankelijk is van wat we ‘de natuur’ noemen.

In zijn film vervaagt Hamaguchi de tegenstellingen die ten grondslag liggen aan het kapitalisme, die maken dat we alle rotzooi afschuiven op de armen, de zieken, het milieu en het mondiale Zuiden (en vrouwen, want die passen in dezelfde categorie van onuitputtelijke, gratis arbeid). In haar verzorgingstehuis zet Marie-Lou zich in voor de toepassing van ‘humanitude’, een methode waarbinnen de waardigheid en menselijkheid van patiënten met de ziekte van Alzheimer centraal staan. Mari regisseert een toneelstuk over de afschaffing van psychiatrische ziekenhuizen.

Zowel Marie-Lou als Mari probeert de grenzen tussen ‘binnen’ en ‘buiten’, ‘patiënt’ en ‘verzorger’ te doorbreken. En dus masseert Mari, die terminaal ziek is, de voeten van de uitgeputte verzorger Marie-Lou. Behendig legt ze haar vingers op de pijnpunten. Net zoals we onze voeten verwaarlozen die ons lichaam dragen, leunt het systeem op een groep mensen die steeds over het hoofd wordt gezien.

All of a Sudden gaat over momenten waarop er geen weg meer terug is. Waarop een ziekte zich zo ver heeft verspreid dat het onvermijdelijk is dat ze je het leven zal kosten. Maar ook momenten waarop twee paar ogen elkaar ontmoeten en je weet: deze persoon zal belangrijk voor me zijn. Klimaatverandering lijkt nu ‘ineens’ onomkeerbaar, ook al is het al decennia aan de gang. Hoe zit het met het tegenovergestelde? Bestaat er iets waardoor positieve verandering onvermijdelijk wordt? Hamaguchi vraagt ons om na te denken over onmogelijkheden. Die zijn pas mogelijk als ze mogelijk zijn geworden.