Webfilm: “Zat dit maar in de film”

  • Datum 21-10-2015
  • Auteur
  • Deel dit artikel

De grote Monty Python & The Holy Grail Sing-a-Long-versie is al geweest, maar om het veertigjarige bestaan van de Britse cultklassieker extra te vieren — en om de nieuwe blu-ray release te promoten — introduceert Terry Gilliam animatiesketches die de film nooit hebben gehaald.

"Wow, there we go again. This is the old stuff. The stuff that… Burton!? What is that? This has nothing to do with me! Why is this in here!?" Veel leer je niet van Terry Gilliam’s negen minuten durende introductie voor de animaties die Monty Python & The Holy Grail nooit hebben gehaald, maar het is toch vermakelijke kost om naar te kijken en luisteren. Vooral omdat Gilliam eigenlijk geen idee heeft wat hij met de recentelijk opgegraven filmpjes moet doen. Hij legt het een en ander uit, maakt hier en daar wat grapjes en klaagt voornamelijk waarom hij in godsnaam negen minuten moet praten over zijn oude animaties, terwijl hij er niet eens voor betaald krijgt.

"Ik kan me het meeste hiervan niet eens herinneren, want ik kijk de film nooit. Ik ben blij dat hij veel geld oplevert en me voorziet in de levensstijl die ik onderhand gewend ben, maar waarom zou ik de film kijken? Ik heb ook een leven." Dit is het soort diepe reflectie die je veelal krijgt van de regisseur van The Zero Theorem, Brazil en de Monty Python-films. Toch heeft hij soms nog echt iets interessants te vertellen: de vormgeving van de geanimeerde sketches die in The Holy Grail zitten zijn bijvoorbeeld geïnspireerd op tekeningetjes die middeleeuwse monniken maakten in de marges van hun manuscripten. Volgens Gilliam verveelden de monniken zich zo vaak tijdens het lezen van de bijbel dat ze ter afleiding de meest fantastische en bizarre mannetjes, monstertjes en plantjes tekenden. Het idee alleen al klinkt als een Monty Python sketch.

Bij het zien van deze animaties lijkt het wel alsof Gilliam tijdens het maken van The Holy Grail ook zo’n verveelde monnik was. De animaties die hij nu vrijgeeft zijn namelijk zo ontzettend bizar en willekeurig — hij heeft zelf ook geen idee waar ze over gaan — dat het voelt alsof hij toen ook maar een beetje aan het aankloten was; niet voor niets opent deze video met mannetjes die met hun billen op de trompet blazen. Toch is het ontzettend vermakelijk om naar deze kleine absurde werkjes te kijken. We zien hoe Sir Robin wordt achtervolgd door een enorme bebaarde billenman, hoe Sir Lancelot vecht met een bebaarde slak — Gilliam had toen blijkbaar iets met fantastische baarden en billen — en hoe een heilige met een veels te lange staf een kathedraal in aanbouw per ongeluk vernielt. Het zijn kleine, ondeugende grapjes die echt thuis horen in het Monty Python universum.

Het meest aanstekelijke stukje van de video is misschien wel als Gilliam wat van de afgekeurde muziek die Neil Innes voor The Holy Grail maakte laat horen. "Arthur, King Arthur, a legendary king!", schelt uit de speakers. Het is een van de meest voor de hand liggende beschrijvingen die je voor de koning kan verzinnen en veel dieper dan dat gaat het nummer ook niet. Ondertussen vertelt Gilliam hoe hij een bekende Engelse cricketspeler als god had gecast. "This is what I call a dity!" roept hij daarna en dan gaat het los: "Foottapping stuff!" Gilliam schreeuwt en joelt mee met de muziek en heeft ineens een ontzettend plezier in zijn verplichte promotionele taak. De humor ziet hij er dan ook weer van in: "Zat dit maar in de film", grapt Gilliam. "Dan was de film een groot succes geworden. Dan was het ook niet nodig geweest om al die blu-rays te verkopen…"

Hugo Emmerzael