Webfilm: Isabella Rossellini’s verleidingskunsten

  • Datum 26-09-2012
  • Auteur
  • Deel dit artikel

Isabella Rossellini als bidsprinkhaan

De eigenzinnige knipoog van Isabella Rossellini ontbreekt op de openingsavond van het Nederlands Film Festival. In Green Porno en Seduce Me ontleedt ze het bizarre seksleven van dieren, met een zelfspot en ironie waarmee ze zelfs de grootste puritein inpalmt.

De webseries van Isabella Rossellini over het erotische dierenrijk hebben niet voor een revolutie gezorgd. Althans, niet voor een revolutie in het maken van films voor het kleine scherm, zoals de Green Porno en Seduce Me reeks waren bedoeld. De mobieltjesfilm is nauwelijks van de grond gekomen. Maar Rossellini pionierde daarnaast met directe distributie op het web — en dat is er sinds 2008 alleen maar gangbaarder op geworden.

Rossellini zou vanavond in Utrecht over de rode loper gaan, voor haar rol van zwoele nachtclubzangeres in de openingsfilm Nono, het zigzagkind. Maar de acteur/scenarist/regisseur heeft wegens rugklachten moeten afzeggen. Jammer, want haar kordate tred was vast en zeker gepaard gegaan met een eigenzinnige knipoog. Juist haar speels-humoristische aanpak, niet gespeend van ironie, maakt de twee minuten durende miniatuur-biologielessen tegelijkertijd zo leuk en zo leerzaam. Dat zie je zelden, dat educatie en entertainment zo moeiteloos in elkaar grijpen.

Rossellini schreef en regisseerde de meeste afleveringen van Green Porno en Seduce Me, die inmiddels ook op YouTube staan. Maar belangrijker zijn de dubbelrollen die ze speelt. Ze dost zich uit als het naar seks hunkerende beestje en treedt in dezelfde hoedanigheid op als leermeesteres seksuele voortplanting. Zo zien we Rossellini als bidsprinkhaan tijdens de daad tussen de kaken van het vrouwtje vermorzeld worden. Ondertussen legt ze droogleuk uit hoe cru de voortplanting bij dit insect in zijn werk gaat: op zijn hoogtepunt laat het mannetje het leven.

Zulke bizarre rituelen zijn eerder regel dan uitzondering. Van de vrouwtjeseend die met haar vaginale gangenstelsel alleen dat ene leuke mannetje naar haar eitjes gidst, tot rendiervrouwtjes die wachten tot ze door het fysiek sterkste mannetje ten dans worden gevraagd. Bij deze soort springt de analogie met de mens nog het meest in het oog. Maar er vallen, voor wie dat wil, in elke aflevering wel parallellen te ontdekken. Met als impliciete boodschap dat de mens best wat minder bekrompen mag zijn. Remmingen komen in het dierenrijk nauwelijks voor.

Omdat Rossellini alles naar het carnavaleske trekt, valt het nooit rauw op het dak. De beestenpakken en decors van stof, schuimrubber en bordkarton zijn zo kleurrijk en fantasievol, dat de filmpjes prima als seksuele voorlichting zouden kunnen worden gebruikt. Zelfs aan kinderen en aan mensen met een preutse moraal. De dierlijke seksdrive kent geen grenzen, en Rossellini brengt dat met een onweerstaanbare charme. Zo zou de grootste puritein nog aan haar verleidkunsten ten prooi kunnen vallen.

Niels Bakker