Twijfelgevallen

  • Datum 09-10-2010
  • Auteur
  • Deel dit artikel

COSAVOGLIODIPIU

De twijfel overheerste het filmnieuws van de afgelopen week. Er was vertwijfeling over de nominaties en winnaars van de Gouden Kalveren, en weifelende retoriek van de jury; ‘wij vinden het nu eenmaal zo’ is prima, maar je mag toch hopen dat er achter de schermen iets grondiger over gediscussieerd is. Maar vooral is er twijfel over de toekomst van de cultuursector na de aangekondigde bezuinigingen door het aantredend kabinet Rutte, mede door de vooralsnog behoorlijk wazige invulling van waar dat geld vandaan moet komen. Fondsen samenvoegen? Wie het eindeloze gesteggel rond de bundeling van institutionele krachten onder de paraplu van EYE de afgelopen jaren heeft gevolgd, is voorgoed genezen van de misvatting dat het iets zal opleveren — behalve dan geharrewar.

Kortom: waar we dachten na maanden formatie nu eindelijk duidelijkheid te krijgen, blijken we ook met een regeer- en gedoogakkoord nog niets te weten. Toeval of niet, de twijfel beheerst ook de filmreleases van deze week. Liz Gilbert (Julia Roberts) twijfelt in eat, pray, love aan haar huwelijk en haar ‘echte ik’; Anna (Alba Rohrwacher) twijfelt aan diezelfde dingen in het vele malen superieure overspeldrama cosavogliodipiu; violiste Janine Janssen twijfelt aan alles behalve haar eigen kunnen in janine. Intussen werd vanmiddag in Den Haag geprotesteerd, al is dus niet echt helder waartegen. Tegen de onzekerheid, misschien.

Aan de andere kant: als de geschiedenis ons iets leert, is het wel dat ellende en armoede vruchtbare grond zijn voor kunstenaars. Tegen de klippen op bereik je nu eenmaal grotere hoogten. En is een veelgehoorde klacht over de Nederlandse film niet dat hij te braaf is, de filmacademie-afstudeerders te weinig sociaal bewogen? Het Deense model — welvarend zijn en toch schurende, internationaal vermaarde cinema over de middenklasse afleveren — hebben we nu een tijdje geprobeerd te emuleren; dat werkt hier dus niet. Tijd voor een nieuwe koers. Laat Rutte cum suis maar even aan het afbreken slaan, en kom maar op met die Waalse tristesse.

Joost Broeren