IFFR-Focusprogramma’s over Simon Field, Kalle Boman en analog horror
De 46ste editie van het International Film Festival Rotterdam eert voormalig directeur Simon Field, die afgelopen zomer is overleden, en de Zweedse producent Kalle Boman. Ook wordt er aandacht besteed aan het fenomeen analog horror, dat door de recente hits Obsession (2025) en Backrooms (2026) de mainstream heeft bereikt. De Focus-programma’s in de Shortssectie zijn gewijd aan Jordan Strafer en Andrej Zdravič.
Simon Field (1946-2026) zal herinnerd worden als de IFFR-directeur die tussen 1996 en 2004 voor vernieuwing en verdieping zorgde. Onder zijn leiding ontwikkelde de Tiger Competition zich tot een internationaal erkend platform voor nieuw talent, met name uit Azië. Met het opwindende programma Exploding Cinema onderzocht hij de grenzen van het medium film. En in de reeks What (is) Cinema? legde hij de stand van zaken in de cinema onder de loep. Weer een kwart eeuw verder zijn de omstandigheden waarin cinema wordt gemaakt, verspreid, beleefd en besproken fundamenteel veranderd. De vragen die destijds door de reeks werden opgeworpen hebben een nieuwe urgentie gekregen. In het Focusprogramma What is Cinema Again? keert het IFFR met filmvertoningen en evenementen terug naar die vragen. Wat is er de afgelopen decennia veranderd in de cinema? Wat maakt cinema tot cinema? Wat doet het en waar gaat het naartoe?
Analog Nightmares 2.0 gaat over analog horror. Dit redelijk recente fenomeen haalt inspiratie uit verouderde media, found footage en fictieve uitzendingen. Zo heeft het genre een eigen beeldtaal ontwikkeld die sterk beïnvloed is door online gemeenschappen, interactieve verhalen en de collectieve verbeelding van het internet. Analog Nightmares 2.0 verkent de verschillende vormen van het genre aan de hand van speelfilms, korte films en YouTube-video’s. Op het programma staan wereldpremières, waaronder The Space Between (2027) van Joshua Garity en de slotaflevering van de YouTube-serie Midwest Angelica: Landfall (2027). Ook te zien is La Mancha (2026), het nieuwste werk van Ramiro García Bogliano en Adrián García Bogliano, de komische horrorfilm Dance Freak (2025) van Robby Rackleff en Alan Resnick, en Wiktor Stribogs surrealistische Smile Guide (2025).
Het derde Focus-programma is gewijd aan Kalle Boman (1943. Hij is sinds de jaren ’60 een drijvende kracht op de achtergrond van de Zweedse filmindustrie, als producent maar ook als oprichter van een eigen studio die tussen 1984 en 2010 actief was. Hij was sparringpartner, vertrouweling en af en toe ook producent van zijn tijdgenoot Roy Andersson, wiens Gilliap (1975) te zien is in het Focus-programma. Later ontwikkelde hij een vergelijkbare mentorrelatie met Ruben Östlund, wiens debuutfilm The Guitar Mongoloid (2004) wordt vertoond. Ook werkte hij veel samen met de surrealistische kunstenaar-filmmaker Marie-Louise Ekman, die vertegenwoordigd is met The Secret Friend (1990).
Met de Shorts Focusprogramma’s brengt IFFR het filmische werk van Jordan Strafer en Andrej Zdravič opnieuw onder de aandacht. De Amerikaanse kunstenaar en filmmaker Strafer keert terug naar IFFR met Talk Show (2026), het afsluitende deel van haar Loophole-trilogie. In het eerder in Rotterdam vertoonde Loophole (2023) en Decadence (2025) onderzoekt Strafer de schandalen en tragedies rond de jongere generatie van de Kennedy-familie. Strafers oeuvreprogramma bevat een selectie van haar eerdere werk dat nog maar zelden te zien was binnen het festivalcircuit.
De Sloveense filmmaker Andrej Zdravič bracht twintig jaar door in de Verenigde Staten, waar hij deel uitmaakte van de avant-gardescene. In zijn films transformeert hij natuurverschijnselen, van rivieren en oceanen tot vulkanen, bossen en licht, tot meeslepende filmische ervaringen. Hoewel zijn werk eerder werd geëerd met retrospectieven bij onder meer Centre Pompidou en Anthology Film Archives, is het relatief weinig vertoond op internationale filmfestivals.