Groeten uit Erbil, deel 2

Filmmaakster Beri Shalmashi keert terug naar het belegerde Erbil in Iraaks-Koerdistan, waar ze de afgelopen jaren lesgaf, voor de opnamen van haar korte film Shouted from the Rooftops. Voor de Filmkrant houdt ze een dagboek bij. Deel 2: toestemming.

Bas en ik zijn op tour door de stad om officiële toestemming te regelen om te mogen filmen op de locatie waar we eerder de oude vrouwtjes hebben ontmoet. We zitten op de bank bij het hoofd van filmzaken in Erbil. Zijn hele kantoor is gevuld met banken, want een beetje hoofd heeft veel banken. En prijzen. Heel veel nietszeggende prijzen. Een eervolle vermelding op het tweede internationale kinderfilmfestival in een verkeerd gespelde stad, de eerste prijs op een festival dat niet meer bestaat en allemaal prijzen van festivals waar zelfs ik nog nooit van heb gehoord. Ik zie Bas ernaar kijken en veinzen dat hij het bijzonder vindt terwijl ik beleefdheden uitwissel in het Koerdisch.

Ik vis naar de brief waarin staat dat wij mogen filmen waar we willen, want die had hij me op Facebook al beloofd. Hij zegt dat mensen het een eer vinden zijn kantoor op de aftiteling te mogen zetten. Daarmee bedoelt hij dat wij dat ook moeten doen. Ik knik en zeg dat wij dat ook een eer vinden. Het is straks lunchpauze en daarna wordt de gemiddelde ambtenaar nooit meer wakker uit zijn middagslaap. Dus we mogen in de ochtend terugkomen voor de brief. We moeten er vervolgens mee naar de veiligheidsdienst, want zonder dat zij op de hoogte zijn kun je niet filmen.

Later in de middag drinken we koffie met Omar, een goede vriend van mij en een van de beste lokale advocaten. Hij vindt ons verhaal fan-tas-tic, zegt hij, en belooft zijn assistent met ons mee te sturen als we de volgende dag langs de veiligheidsdienst gaan, dat is beter. Omar brengt ons terug naar het hotel met André Rieu aan in de auto, want het is zijn droom om ooit naar zijn concert te kunnen. Omar houdt een hand aan het stuur, en met de andere dirigeert hij. De melodramatische waltz past uitstekend bij de stad. Die avond komt onze productieleider Nerev langs. Hij wil morgen wel mee naar de veiligheidsdienst, dan kan ik met een actrice repeteren.

Het duurt de hele ochtend voor de brief klaar en geprint is, vertelt Bas mij aan de telefoon. Ik kan niet horen of hij lacht of huilt. De printer was kapot en het is donderdag, dus Omars assistent kan niet meer mee, want over een paar uur begint het weekend en daarmee ook de ramadan. Het is alweer middag en we rijden van het ene kantoor van de veiligheidsdienst naar het andere, bij de eerste is iedereen al lang naar huis. Als we voorbij de beveiliging zijn, vragen nogmaals drie mannen tegelijk aan Nerev voor wie we komen. Er staat een vierde man schreeuwend op. Wie we wel niet denken dat we zijn.

Pas als Nerev vertelt wiens zoon hij is en dat Bas en ik uit Het Buitenland komen, kalmeert de man. We mogen mee zijn kantoor in. Hij heeft meer banken dan het hoofd van filmzaken, dus hij is ongetwijfeld belangrijker. Na een preek over hoe gewichtig zijn functie is en dat we net zo goed Syrië-gangers hadden kunnen zijn, krijgen we baklava en is het allemaal geregeld. We mogen filmen in de oude buurt nabij de bazaar en zijn mannen zullen er in burger bij zijn. Nu maar hopen dat de straat oprecht okay is met het hele circus dat daar dit weekend neerstrijkt.

Beri Shalmashi

Overige delen:
aflevering 1 | aflevering 3 | aflevering 4 | aflevering 5