Festivalverslag: Marrakech III

  • Datum 09-12-2012
  • Auteur
  • Deel dit artikel

L’attentat

Hoe je soms naar een ander continent moet reizen om je buren te ontdekken — of dat nu het Noorse A Hijacking is, dat met twee van de grote prijzen van het festival naar huis ging, of het Duitse droogkomische Oh Boy!, mijn eigen dierbaarste ontdekkinkje van een week Marrakech. Ondertussen werd het Israëlische L’attentat de grote winnaar van het festival.

Het terrorisme-drama van de Libanese regisseur Ziad Doueiri (Lila dit ça) draait om een arts van Arabische komaf die werkt in Tel Aviv. Als op een dag zijn vrouw omkomt in een terroristische aanslag en vervolgens de dader blijkt te zijn, wordt hij gedwongen opnieuw positie in te nemen in een strijd die hij als hoger opgeleide carrièremaker altijd links had laten liggen. Op zoek naar de achtergronden van de daad die zijn vrouw pleegde, blijkt hij aan beide kanten van de grens aan de verkeerde kant te staan. Dat dit ijzersterke, onderkoeld uitgevoerde drama er met de hoofdprijs vandoor ging, was meer dan terecht.

Ook voor één van de twee juryprijzen koos de jury (bestaand uit John Boorman, Gemma Arterton, Marie-Josée Croze, Pierfrancesco Favino, Jillali Ferhati, James Gray, Jeon Soo-il, Sharmila Tagore en Lambert Wilson) voor een uit de actualiteit gegrepen onderwerp. Tobias Lindholm’s A Hijacking (later dit jaar ook in Nederland te zien) nam een daadwerkelijke kaping van een vrachtschip door Somalische piraten als uitgangspunt, en werkte het uit tot een nagelbijter van een vérité-thriller. Søren Malling kreeg voor zijn centrale rol in de film, als eigenaar van het schip die vast komt te zitten in een stroperig onderhandelingsproces, de prijs voor beste acteur. Verdiend.

Al had de prijs wat mij betreft ook naar Tom Schilling mogen gaan. De jonge Duitse acteur draagt mijn persoonlijke festivalfavoriet Oh Boy!, het bewijs dat Duitsers wél humor hebben. Het regiedebuut van Jan Ole Gerster, dat hoogstwaarschijnlijk op het aankomend IFFR te zien zal zijn, volgt een dag in het leven van nietsnut Niko (Schilling), die zijn studie de brui geeft en eindeloos rondhangt in Berlijn. Het enige dat in de verte op een doel in zijn leven lijkt, is een goede kop koffie, maar zelfs daar gaat hij slechts halfslachtig achteraan. Schilling’s onbewust-charismatische, afstandelijke en mild-cynische invulling van de rol is een belangrijk deel van waarom de duidelijk op het werk van Woody Allen en Jim Jarmisch geënte film werkt.

Verdere prijzen gingen naar de Iraanse, Tarkovskiaanse scifi Taboor (speciale juryprijs) en het ongegeneerd melige Mushrooming uit Estland (een raadselachtige prijs voor beste actrice). Geen prijzen dus voor de twee Marokkaanse films die meedongen in de competitie, Chevaux de Dieu en misdaadfilm Zéro. Blijkbaar heeft de jury zich weinig aangetrokken van het sterk nationalistische sentiment dat het festival kleurt — in elk interview voor de festivaldagkrant worden de aanwezige filmmakers lovende woorden over de Marokkaanse cinema in de mond gelegd.

Joost Broeren