De pers over Cannes, deel 3

  • Datum 20-05-2015
  • Auteur
  • Deel dit artikel

Inside Out

Het einde van de 68ste editie van Festival du Cannes komt bijna in zicht. Ondertussen blijft de nieuwsmachine op volle kracht draaien. Voor wie het overzicht dreigt kwijt te raken, verzamelt de Filmkrant in een vierdelige serie de belangrijkste links. Deze keer: de nieuwe Pixar-film gooit hoge ogen, Apichatpong Weerasethakul hypnotiseert, Villeneuve "leent" de kroon van Michael Mann, een dramatische Amy Winehouse-documentaire en vrouwonvriendelijkheid op de rode loper.

Inside Out
Na Mad Max: Fury Road maakte Inside Out, de nieuwe Pixar animatiefilm van Pete Docter, zijn première buiten de competitie van Cannes. De film maakt met zijn kleurrijke animaties letterlijk het interne extern, door de emoties van een twaalfjarig meisje in haar brein te visualiseren. De pers was enorm te spreken over deze conceptueel ambitieuze animatie. Zo schreef Coen van Zwol voor NRC:  "Onder leiding van regisseur Pete Docter, die ook de klassiekers Up en Monsters Inc maakte, heeft Pixar weer een gewaagde en intelligente film gemaakt die grappig is én je aan het einde een traantje weg laat pinken. Twee keer applaus in de perszaal en vijf ballen van mij."

Ook Jan Pieter Ekker schreef voor Het Parool (link via Blendle) positieve woorden over de film: "Inside out is een aaneenschakeling van (visuele) vondsten; amusant, emotioneel, intelligent vermaak voor oud en ook wel voor jong."

Peter Bradshaw van The Guardian gaf de film vier sterren, al legt de film het volgens hem wel af tegen Pixars superieure voorgangers. "It hasn’t anything as genuinely emotionally devastating as Up, or the subtlety and inspired subversion of Monsters Inc. and the Toy Stories which it certainly resembles at various stages. But it is certainly a terrifically likeable, ebullient and seductive piece of entertainment, taken at full-throttle."

Ignatiy Vishnevetsky van AV Club was ook enthousiast, maar had op visueel gebied meer verwacht. Hij beoordeelde de film met een B en schreef: “Despite a handful of aesthetic breaks—faux-handheld shot, a brief 2-D animated sequence—this stays well within the bounds of Pixar’s established house style; I can’t help but wish that something this conceptually out there were more visually adventurous.”

Cemetery of Splendor
In 2010 sleepte Thaise regisseur Apichatpong Weerasethakul (in de filmwereld ook wel Joe genoemd) een Gouden Palm in de wacht voor zijn surrealistische film Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives. Nu is hij terug op de Croisette met Cemetery of Splendor, een meditatieve film over een soldaat met een slaapstoornis in een ziekenhuis dat gebouwd is op een begraafplaats van koningen. De pers was wederom positief, al vonden sommigen deze film wat lastig te verteren.

In zijn blog voor De Filmkrant schreef Ronald Rovers: "Vijf jaar na het meditatief-dromende Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives dat van Tim Burton c.s. dat jaar de Gouden Palm kreeg toegekend, komt de Thaise filmmaker Apichatpong Weerasethakul met een film die zelfs nog meer droomt, maar waarschijnlijk iets minder mediteert."

"Cemetery Of Splendor might be the director’s least accessible feature — or at least the hardest to tune into." Aldus Ignatiy Vishnevetsky van AV Club. Toch is hij erg over de film te spreken. Hij beoordeelt Cemetery of Splendor ergens tussen de B- en B en schrijft verder: "And yet it’s a film of remarkable purity and simplicity, modulated between the earthy and the otherworldy."

Mike D’Angelo van The Dissolve is minder te spreken over Joe’s laatste film: "Viewers’ enjoyment of this film may depend upon which aspects of Joe’s work they cherish. I prefer him mysterious and enchanting, so I skew less enthusiastic than many of my peers about this readily parsed, somewhat visually flat meditation on buried history."

NRC-recensent Coen van Zwol had een toepasselijke ervaring tijdens de screening van Cemetery of Splendor. Hij schrijft: "Ik kan deze film aan iedereen aanraden die zelf een slaapprobleem heeft. Weerasethakul raadde ons zelf bijna aan in slaap te vallen: hij zag verbanden tussen film, slaap en hypnose. Mij lukte het al na een half uur om in slaap te vallen. Twintig minuten later werd ik wakker en zat helemaal in de film. Die bereikt zijn doel dus, dat valt te prijzen."

Wie wat beelden bij deze woorden wil zien kan naar Indiewire, waar enkele clips van de film verzameld zijn.

Sicario
Denis Villeneuve maakte eerder naam met zwaar symbolische Jake Gyllenhaal-films Enemy en Prisoners. Met Sicario neemt hij een andere richting: een politieke intrigethriller over de Mexicaanse drugskartels met een interessante hoofdrol voor Emily Blunt.

Peter Bradshaw gaf in The Guardian een uitzonderlijk groot compliment: "Did Denis Villeneuve just take Michael Mann’s crown? Or borrow it, anyway? Sicario is a brutal action thriller with screeching feedback notes of fear and paranoia." Hij gaf de film vier sterren.

Niet iedereen was weg van Prisoners en Enemy. Mike D’Angelo van The Dissolve behoort tot dat kamp. Daarom was hij des te meer verrast door Villeneuve’s nieuwste film. "Villeneuve’s previous films (which include Enemy, Prisoners, and Polytechnique) didn’t much impress me — hence my dread — but his choices here are impeccable, even inspired. At one point early on, he orchestrates a border-crossing traffic jam tense enough to destroy multiple theater armrests."

Coen van Zwol was op zijn beurt juist weer niet gecharmeerd van Sicario. Hij screef voor NRC: "Hoofdrolspeler Benicio del Toro speelde vijftien jaar geleden nog een prachtige rol in de film Traffic, die gaat over de hopeloosheid van de War on Drugs. Deze film is zo’n platte actiethriller met als ondertoon dat Amerika zich maar weer uit de problemen moet schieten en martelen."

Screendaily’s Tim Grierson tweette na de voorstelling: "SICARIO: Undeniably taut, bold action-thriller filmmaking consistently undone by self-congratulatory world-weary cynicism. B- #Cannes2015"

Amy
Asif Kapadia veroverde vijf jaar geleden de harten van Formule 1-fans met zijn bevlogen documentaire over het leven van legendarisch coureur Ayryon Senna. Nu staat hij op Cannes met Amy, een schijnbaar minstens even sensationele documentaire over het turbulente leven van de op zeventwintigjarige leeftijd overleden zangeres Amy Winehouse. De pers was verdeeld, wat kan komen door de gevoelige inhoud van de documentaire.

Coen van Zwol van NRC schrijft: "Het is een goede documentaire, die kan terugvallen op een rijkdom aan materiaal: Amy is van de eerste generatie die alles filmt en selfies maakt. Toch is het er ook niet één waar je van achterover valt, zoals die over Kurt Cobain. Montage of Heck is veel intenser, zoals een achtbaanrit. Amy is langzamer, met een paar ups and downs, maar vooral veel tragisch afbladderen."

Kaleem Aftab van Indiewire was enthousiaster en gaf de documentaire een A: "Whether [Kapadia] has or hasn’t captured the true essence of the singer may require further debate, but what’s beyond question is that Amy is an extraordinary, powerful work."

Sophie Monks Kaufman van Little White Lies zag meer problemen in Amy dan de meesten. Ze schreef: "Disappointingly, puffed-up melodrama is something that Asif Kapadia — despite his immense storytelling skill — adds to rather than pierces with his engrossing but somewhat pointless exercise in retracing the high and lowlights of a public figure already bogged down in hyperbolic projections."

Jessica Kiang kon daar juist wel wat in zien. Zij schreef voor The Playlist: "The greatest (and most useless) sorrow that Kapadia’s punchingly powerful film will leave you with is that, no matter how much you will want to, you cannot simply reach into the screen and save her, you can only bear witness once again to her tragedy and try to discern the lesson it might have to teach us." Ze gaf de film een B+.

Hoge hakken echte liefde?
Op de Croisette heerst gedurende het festival nog de grandeur van een andere tijd, waar vooral het Old Boys Network de bovenhand voert. Critici klagen al jaren over de ondermaatse representatie van vrouwen op het festival. Met deze editie van het festival leek het nog mee te vallen: Emmanuelle Bercot mocht met Standing Tall Cannes openen, Agnès Varda krijgt als eerste vrouw de Honorary Palme d’Or uitgereikt en mag zich daarmee meten naast eerdere prijswinnaars als Clint Eastwood, Woody Allen en Bernardo Bertolucci. Verder lijkt Todd Haynes’ Carol, waarin Rooney Mara en Cate Blanchett sterke rollen neerzetten als lesbiennes in de jaren vijftig van New York, extreem veel kans te maken op meerdere Gouden Palmen.

Toch ging het dit weekend weer mis toen een paar vrouwen in de vijftig op zondag toegang werd ontzegd bij uitgerekend de rode loper-voorstelling van Carol. De reden: ze droegen geen hoge hakken. Volgens de berichtgeving zijn zelfs enkele vrouwen die wegens medische redenen geen hoge hakken kunnen dragen, om deze reden geweigerd.

Zoals alles op Cannes onder een vergrootglas ligt schreef de pers ook aanzienlijk veel over deze onnodige etiquette. Zo doet Melissa Silverstein op Indiewire een oproep naar de directeur van het festival: "Frémaux has talked about how he can’t solve the gender problem in film, and I agree, but from my perspective having spent a week here, he has a ton of power and can be a force for change."

Sicario-hoofdrolspeler Emily Blunt beklaagde zich op de website van The Guardian ook over dit teleurstellende nieuws: "Everyone should wear flats, to be honest. We shouldn’t wear high heels," said Blunt, when asked about the controversy at the Sicario press conference. "That’s very disappointing, just when you kind of think there are these new waves of equality."

Amy-regisseur Asif Kapadia tweette na het incident: @muirkate happened to my wife (eventually let in)

Hugo Emmerzael