Tim Kamps over Telefilm Een best wel een heftige date

Net wanneer de ongemakkelijke eerste date tussen Sander en Alex lijkt uit te doven, wordt het restaurant waar ze hebben afgesproken overvallen. Maar over wat er nou precies gebeurde die avond verschillen de meningen nogal, in de hilarische, ontregelende Telefilm van Tim Kamps. “Al die verhaallijnen, dat was best wel stressen.”

Het zou weleens het filmjaar van Tim Kamps kunnen worden. De theatermaker en schrijver heeft een lange staat van dienst, onder meer in cabaret (met tweelingbroer Ward en Bor Rooyackers als Rooyackers, Kamps & Kamps) en televisie (o.a. als bedenker en regisseur van sciencefictionserie Missie aarde). Dit jaar richt hij zich voor het eerst op film en er verschijnen meteen twee speelfilms van zijn hand: na Telefilm Een best wel een heftige date volgt in maart de bioscoopfilm Champagne met Leo Alkemade en Huub stapel.

Wanneer we elkaar spreken in Amsterdam, is Kamps nog niet helemaal bekomen van de draaidagen en het montageproces. “We hebben ze achter elkaar gedraaid. Eerst Champagne, die on the road in de champagnestreek gefilmd is. Daarna Een best wel heftige date, maar die komt nu dus eerder uit. Na het filmen zijn we meteen gaan monteren, dus ik liep lange tijd met twee films in mijn hoofd. Maar nu ik er rustig op terugkijk, ben ik blij met wat het geworden is. Vooral Een best wel heftige date was, met zijn verschillende perspectieven, best een klus in elkaar te zetten.”

Kamps ‘debuut’ is een lichte en vlot vertelde film, waarin hetzelfde gegeven door telkens andere ogen bezien wordt. Want over hoe de date van Sander (Tobias Kersloot) en Alex (Yuani Blindendburg) ruw verstoord wordt door drie homofobe overvallers lopen de herinneringen nogal uiteen. Provinciejongen Sander herinnert zich vooral zijn pogingen om zijn geaardheid te verbergen, Alex hoe hij zijn kalmte bewaarde en serveerster Jahina (Laura Bakker) hoe onveilig ze zich door de hele situatie voelde.

In de overdrijving van de perspectieven toont Kamps zich een meesterverteller, die de kijker met veel plezier door accentverschuivingen op een dwaalspoor zet. “Het moest een lichte film worden over homohaat”, vertelt Kamps daarover. “Er is veel over dat onderwerp gemaakt, maar wel altijd bloedserieus; denk aan Brokeback Mountain of All of Us Strangers. Mooi, maar ik wilde er humor in brengen. Al is een serieus voorval de aanleiding voor de film. In Dublin werd mijn broertje aangevallen om zijn geaardheid. Hij was daar zo door ontdaan, dat ik besloot er een film over te maken. Al was het maar om die aanvallers niet het laatste woord te gunnen.”

Het verhaal was er vervolgens snel. Kamps schreef het samen met scenarist Bart van den Donker. “We hadden verschillende ideeën. Een gijzeling door iemand die een geheim met zich meedraagt. Het gênante van zo’n eerste afspraakje, waar alles stroef loopt. Dat is heel herkenbaar natuurlijk en een leuk cliché om mee te spelen. Zeker omdat iedereen zo’n eerste afspraakje op een heel andere manier beleeft. Ken je dat gevoel dat je denkt: dit ging helemaal fout? En dat dan blijkt dat de ander het helemaal anders beleefd heeft. Met al die verhaallijnen zijn we aan de slag gegaan.”

In de botsing tussen de verschillende perspectieven schuilt ook een botsing tussen generaties. “Fucking Gen Z”, moppert een van de overvallers (Yannick van der Velde) wanneer serveerster Jahina een paniekaanval krijgt omdat ze zich “best wel onveilig voelt” wanneer hij haar een pistool in de mond duwt. Twee boomers die ook in het restaurant zitten (René van ’t Hof en Bianca Krijgsman) krijgen dan weer geen tekst, omdat ze voor alle jonge hoofdpersonen niet relevant zijn. Uitgeblust kijken ze toe, hoe het leven om hen heen in volle vaart doordraaft.

Om de plank niet mis te slaan, lieten Kamps en Van den Donker het scenario nalezen door Gen Z-ers. Hun advies: blijf weg van te hippe taal, die al snel weer verouderd is. “De taal van jongeren ontwikkelt zich razendsnel. Wanneer je ’67’ in je tekst zet, is het risico dat het wanneer de film te zien is alweer passé is. Het echte jongerenjargon hebben we dus vermeden. In plaats daarvan zitten er veel zelfverzonnen, tijdloze woorden in de tekst. Soms kwamen dat tijdens improvisaties tot stand. ‘Dampkut’ bijvoorbeeld, dat floepte er bij Yannick zo uit.”

Twee films achter elkaar draaien heeft Kamps’ ambities niet getemperd. “Nog een film? Natuurlijk! Ergens waren dit twee atypische projecten: Champagne is een passieproject van Leo Alkemade, een roadmovie over de reis die hij met zijn overleden vader had willen maken. Die is net als een roadmovie gedraaid, met een kleine crew rijzend door Frankrijk. Een best wel heftige date zijn dan weer verschillende films ineen. Al die verhaallijnen, dat was best wel stressen. ’Volgens mij zitten we in jouw verhaal Yuani, dus dan moet je anders gaan zitten’, zo ging het soms op de set.”

Wat zou Kamps dan wil maken? “Ik hou van de humor van Judd Apatow. Dus iets in die lijn, een karaktergedreven verhaal waarin de acteurs belangrijk zijn. Of iets met tijdreizen, volgens mij onontgonnen terrein in de Nederlandse film. Ik hou echt van tijdreisfilms. Ergens bekend, maar toch origineel in de Nederlandse context. Dat zou ik graag willen doen.”

Een best wel een heftige date is op zaterdag 14 februari om 22.00 uur te zien op NPO 3 en is vervolgens beschikbaar op NPO Start.