Theodore Melfi over St. Vincent

Meteen maar Bill Murray in je debuutfilm. Regisseur Theodore Melfi kreeg het voor elkaar.

Hoe Theodore Melfi het voor elkaar kreeg om Bill Murray te casten voor zijn debuutfilm St. Vincent is overal op internet te lezen. Hij wil het er niet meer over hebben. Nou eventjes, omdat het zo’n goed verhaal is. Er kwamen een geheimzinnig antwoordapparaat, een advocaat en een man in golfkleren aan te pas. Je zou bijna denken dat Bill Murray de enige reden was dat Melfi de film wilde maken. Maar ter gelegenheid van de wereldpremière van de film vertelde hij op het Filmfestival Toronto dat het eigenlijk een heel autobiografisch project was. Mopperkont de luxe Vincent is zowel gebaseerd op zijn alcoholistische schoonvader als een beetje op hemzelf, in de periode dat zijn vrouw en hij de dochter van zijn overleden broer adopteerden.
"Als beginnend schrijver wil je geloof ik al je ervaringen in één keer in een script proppen. Ik heb de afgelopen jaren zo veel meegemaakt dat ik niet precies meer weet wat familie nu is. Dus dat wilde ik eruit schrijven. Maar dat bedoel ik op een positieve manier. Als mens en maatschappij zijn we voortdurend in ontwikkeling. Families bestaan niet meer uit een vader, een moeder en 2,2 kinderen. Door de komst van mijn nichtje hebben wij nu een andersoortige familie, die niet per se door directe bloedbanden wordt gedefinieerd.
"Het is hoog tijd dat al die patchworkgezinnen ook een weg naar films vinden. Dat ideale plaatje bestaat niet meer, dus dan is het fijn als dat ook in films gerepresenteerd wordt. De Brady Bunch, die oer-Amerikaanse samengestelde familie, is een nieuw stadium ingegaan.
"We hoeven niet zo bang meer te zijn om politiek correct te zijn, want een heleboel dingen zijn echt veranderd. Mijn achtjarige dochter heeft geen besef van kleur. Racisme is voor haar geen issue. Ze kent mensen die zwart, wit, voor mijn part paars zijn, maar hun huidskleur is niet het eerste wat ze ziet. En hetzelfde geldt voor een gezin dat uit twee vaders bestaat. Het zijn geen uitzonderingen meer. Dat is geweldig. Nu kun je er weer grappen over maken. De enige manier om vooruit te komen is om vooruit te komen.
"De mensen in St. Vincent zijn geen helden en geen antihelden. Het zijn mensen die je op straat passeert en waar je nu eens een tijdje langer mee door kunt brengen. Dus hoef je ook niet alles aan het begin helemaal uit te spellen. Net zoals in het echte leven. Maar het is natuurlijk wel een bepaald soort film, met een bepaald soort verwachting naar het einde toe. Maar is dat erg? Ik bedoel, als je The King’s Speech ziet weet je toch ook dat hij aan het einde niet meer zal stotteren?
"Toen wij na de dood van mijn broer mijn nichtje adopteerden deden we haar op een katholieke school in Californië. Geen idee waarom eigenlijk. We dachten dat die structuur goed voor haar was. En zij kreeg de opdracht die Oliver in de film krijgt: schrijf een werkstuk over een katholieke heilige die je inspirerend vindt en zoek daar iemand uit je omgeving bij die hetzelfde voor je betekent. En zij koos mij. Dat vond ik echt heel ontroerend.
"Het verhaal van mijn schoonvader vind ik nog aangrijpender. Oorlogsveteraan. Vijf kinderen bij verschillende moeders. Mijn vrouw in de steek gelaten toen ze negen was. En opeens belt hij haar op en krijgt ze op volwassen leeftijd haar vader terug. Natuurlijk, met al z’n gedrink en gevloek, hij had niet lang meer te leven, dus dat zal vast hebben meegespeeld. Hij overleed voordat de film af was en dat is denk ik maar goed ook."

Dana Linssen