Sebastián Hofmann over Halley

De Mexicaanse beeldend kunstenaar Sebastián Hofmann (1980) maakte films in de underground scene en dingt met Halley mee naar een Tiger Award op IFFR. "Via dit moderne monster onderzoek ik de vreselijke angst dat we doorleven terwijl ons lichaam aftakelt."

In het opmerkelijke debuut Halley is Alberto al jaren dood, maar loopt toch nog rond op deze wereld. Maar niet lang meer, want zijn lichaam valt in stukjes uiteen.

U heeft de bekende zombie uit het horrorgenre een nieuw leven gegeven in een ander soort film, een film vol mededogen. Waarom wilde u ons een ander soort zombie tonen? "Mijn bedoeling was niet om een ??zombie an sich te laten zien, maar om een nieuw soort gothic personage te creëren, in de geest van Frankenstein of Dracula, die beide ook dode levenden zijn en lijden aan de ergste vorm van eenzaamheid, namelijk die van onsterfelijkheid. Via dit moderne monster wil ik de relatie onderzoeken tussen de zieke en de ziekte, en de vreselijke angst dat we doorleven terwijl ons lichaam aftakelt. Halley is voor mij een metafoor van onze eigen sterfelijkheid en verval."

Het is veelzeggend dat Alberto in een 24-uurssportschool werkt, waar de mensen angstvallig proberen om de teloorgang van het lichaam te ontkennen. U ontkent het verval geenszins. U gebruikt geen schokeffecten, maar de beelden van de huid, bloed en larven zijn wel zeer krachtig. Hoe balanceert u tussen onze afkeer en onze fascinatie voor het aftakelende lichaam? "Ik vond het belangrijk om niets te verhullen, maar ik wilde wel een zekere visuele elegantie en respect voor het menselijk lichaam behouden. Het was van cruciaal belang om het rottende lichaam niet op dezelfde manier af te schilderen als de zombiefilms. Ik hou niet echt van genrefilms, dus toen Adam Zoller van de make-up en ik de protheses ontwierpen, hebben we gekeken naar foto’s van echte huidaandoeningen en ziektes voor originele make-upeffecten, die ook verontrustender uitpakken, denk ik."

De vliegen die uit de larven in zijn lichaam komen, vormen weer een nieuw leven. Een optimistische kijk op de cyclus van het leven? "Ja, dat vind ik een leuke interpretatie. Het zegt iets over hoe het leven vaak voortkomt uit de dood. Vliegen zijn prominent aanwezig in de film, want deze insecten worden net als ik aangetrokken door kadavers. Het is ook een verwijzing naar Kafka’s Metamorphosis, een grote inspiratiebron voor deze film."

IFFR vertoont ook uw komische webserie Los micro burgueses, ook met veel vlees erin, hoe verhoudt die internetserie zich tot Halley? "Ik heb Los micro burgueses gemaakt met vrienden, gewoon bij mij thuis, als een soort catharsis voor het misselijke gevoel dat ik had over de gegoede sociale kringen waar ik in mijn jeugd toe behoorde. Ik wilde een webserie maken die zo wreed, dom en immoreel was als deze gemeenschap op me overkwam toen ik erover schreef. Vlees, ziekte en verval fascineren me al een lange tijd. De serie begint op een begraafplaats, net als een zombiefilm, en mijn personage is erg bleek geschminkt met donkere kringen onder zijn ogen. De begraafplaats is een metafoor voor de Mexicaanse waarden en de bijna uitgestorven middenklasse. Het vlees is een fetisj voor het groteske."

Mariska Graveland