Tatiana Huezo eregast IDFA 2026

Tatiana Huezo is de eregast van de komende editie van het International Documentary Film Festival Amsterdam. Het festival toont een compleet retrospectief van de in El Salvador geboren, in Mexico woonachtige filmmaker. Ook is er een speciaal programma gewijd aan William Greaves (1926-2014), met als hoogtepunt het onlangs afgemaakte Once Upon a Time in Harlem.

Het werk van Tatiana Huezo beweegt zich op de grens tussen fictie en documentaire. Zij onderzoekt hoe het geweld van georganiseerde misdaad en politieke onrust doorwerken in het dagelijks leven van families en gemeenschappen. Ze had al vier korte films gemaakt – Arido (1992), Tiempo cáustico (1997), Familia (2004) en Sueño (2005) – voordat ze internationaal doorbrak met haar eerste lange film, El lugar más pequeño, beter bekend als The Tiniest Place. De film, een ode aan de veerkracht van een bergdorp dat tijdens de burgeroorlog in El Salvador werd weggevaagd, werd vertoond op meer dan tachtig festivals en won verschillende prijzen. Sindsdien maakte ze nog vijf films, waarvan The Echo (2023) de meest recente is. Huezo kreeg er tijdens de Berlinale de prijs voor Beste Documentaire voor.

Al Huezo’s films worden vertoond tijdens IDFA 2026. Op maandag 15 november gaat de filmmaker uitgebreid in gesprek met Isabel Arrate Fernandez, artistiek directeur van IDFA. En zoals gebruikelijk stelt zij ook een persoonlijk Top 10 samen, met lievelingsfilms en inspiratiebronnen.

Een andere filmmaker die er dit jaar individueel wordt uitgelicht is William Greaves (1926-2014). Deze vernieuwende maar lange tijd onderbelichte filmmaker probeerde in zijn films maatschappelijk en politieke ontwikkelingen zichtbaar te maken vanuit het perspectief van de zwarte Amerikaanse geschiedenis en cultuur. Een van de hoogtepunten in het Greaebvs-programma is het onlangs voltooide Once Upon a Time in Harlem (2026), een bijzonder cinéma-véritéportret dat Greaves in 1972 op 16mm filmde tijdens een reünie van prominente figuren uit de Harlem Renaissance in het appartement van Duke Ellington. De film werd na Greaves’ dood voltooid door zijn zoon en kleindochter, David en Liani Greaves. De cultfilm Symbiopsychotaxiplasm: Take One (1971) speelt zich af tijdens een fictieopname in Central Park, waar een filmploeg steeds meer onderwerp van de film zelf wordt. The Fight [The William Greaves Director’s Cut] (1973) legt ondertussen de geladen sfeer vast rond het legendarische titelgevecht tussen Joe Frazier en Muhammad Ali.

Met minder dan twee maanden te gaan tot de opening van IDFA 2026 heeft het festival nog meer programma-informatie naar buiten gebracht. Het meerjarige focusprogramma Dead Angle wordt na Borders (2024) en Institutions (2025) afgesloten met Common Ground, dat onderzoekt op welke manieren mensen elkaar vinden en samenkomen. In Shinsuke Ogawa’s baanbrekende The Battle Front for the Liberation of Japan – Summer in Sanrizuka (1968) trekken boeren en studenten gezamenlijk ten strijde tegen de uitbreiding van de luchthaven van Narita bij Tokio. Barbara Kopples met een Oscar bekroonde American Dream (1990) volgt de langdurige staking in een vleesverwerkingsfabriek in Minnesota. The Balcony Movie (2021), waarin Paweł Łoziński voorbijgangers filmt die spontaan met hem in gesprek raken, toont een meer alledaagse vorm van verbondenheid. In Work in Progress (2001) laat José Luis Guerín zien hoe gentrificatie de onderlinge relaties in een wijk in Barcelona onder druk zet. En in Felipe Bustos Sierra’s Everybody to Kenmuree Street (2026) komen honderden inwoners van Glasgow in actie om te voorkomen dat twee buurtbewoners worden uitgezet.

DocLab, het nieuwemediaprogramma van IDFA, bestaat in 2026 twintig jaar. Ter gelegenheid van het jubileum wordt teruggekeken maar vooral vooruit. Onder de titel Shared Realities worden belangrijke werken uit de DocLab-geschiedenis opnieuw gepresenteerd bij wijze van voorschot op het internationale samenwerkingsverband Shared Realities, dat dit jaar van start gaat. Het consortium brengt kunstenaars, onderzoekers, academische partners, presentatieplekken en culturele organisaties samen om nieuwe manieren te ontwikkelen voor het maken, presenteren en duurzaam ondersteunen van immersieve kunst.