Theaterstuk-als-horrorfilm Boulder zet spotlight op ageism

Boulder is een kruising tussen horrorfilm, choreografie en theatervoorstelling. De productie van choreograaf Yu He Lin en filmmaker David Verbeek, die volgende week in première gaat tijdens het Amsterdam Fringe Festival, gaat over een vrouw die naar haar ouder wordende lichaam kijkt en hoe de wereld haar bekijkt. Een multimediale bevraging van nog altijd onderbelichte leeftijdsdiscriminatie.

De coronaperiode was voor haar het breekpunt. “Voor die tijd was ik actief als danser en choreograaf”, vertelt Yu He Lin, die toen met haar echtgenoot en creatief partner, filmmaker David Verbeek, in haar geboorteland Taiwan woonde en werkte. “Zodra het leven na de pandemie weer normaliseerde voelde alles anders. Ik werd plots ‘senior’ genoemd en kreeg geen opdrachten meer. Die gingen naar jongere dansers.”

Yu was eind dertig en besloot naar Amsterdam te verhuizen om daar een ander leven op te bouwen. “Ik stortte me op de theaterwereld. Om wat bij te verdienen, werkte ik parttime als kok. Maar ook de keuken bleek een plek te zijn met voornamelijk jonge mensen. Zonder het echt door te hebben, begon ik een soort segregatie te voelen. Ik had het gevoel dat ik er niet helemaal bij paste. Maar uiteindelijk besefte ik dat de segregatie van binnenuit mezelf kwam. Ik dacht steeds: ik ben zo oud in deze gemeenschap. En toen begon ik me af te vragen: waarom denk ik zo over mezelf? Waarom ben ik degene die zichzelf buitensluit? En dat was misschien wel het engste.”

Het was een ervaring waar Yu iets mee moest. Dat resulteerde in Boulder, een multimediavoorstelling van een half uur die op 10 september voor het eerst wordt opgevoerd tijdens het Amsterdam Fringe Festival in poëziecentrum Perdu. In de combinatie van dans, beeld en geluid lijkt de voorstelling op Safe.Self.Sense, die Yu en Verbeek maakten voor het IFFR en in 2025 presenteerden tijdens het festival.

Yu’s partner Verbeek, die de videografie voor zijn rekening neemt, vat het onderwerp van de voorstelling samen in één woord: ageism, oftewel: leeftijdsdiscriminatie. “Vooral vrouwen met een fysieke baan zijn zich daar extra van bewust”, constateert hij. “Ze worden weggezet als te oud en zo bijna automatisch buitenspel gezet.”

Dat geldt ook voor de hoofdrolspeler in Boulder, de 61-jarige danser Jasmijn Antonisse. “Het begin van de voorstelling is alsof je naar een horrorfilm kijkt: de gruwel van het ouder worden”, vertelt Yu. “We werken met bewegingssensoren en terwijl Jasmijn over het podium beweegt worden beelden op haar lichaam en op de vloer geprojecteerd. We zien en voelen hoe zij vertwijfeld kijkt naar haar ouder wordende lichaam.”

Een lichaam dat continu bekeken en beoordeeld wordt door de buitenwacht, die in Boulder wordt vertolkt door Yu zelf. “Ik speel het tweede personage, dat Jasmijn stalkt. Dat doe ik met een ouderwetse camcorder, waarvan de beelden op de achterwand worden geprojecteerd.” Behalve de gaze – al dan niet mannelijk – waar vrouwen aan worden onderworpen, is deze filmische verdubbeling volgens Verbeek ook een commentaar op de social media-cultuur. “De jongere, door beeld geobsedeerde generaties filmen en delen alles, maar vaak als kosmetisch opgepoetste versies van de werkelijkheid. De beeldcultuur staat bol van het streven naar eeuwige jeugdigheid.”

Dat ideaal – en de bijbehorende leeftijdsdiscriminatie – is een wereldwijd fenomeen. Daarom hoopt Yu dat de voorstelling na het Amsterdam Fringe Festival kan gaan reizen, bij voorkeur naar haar geboorteland. “Daar is ageism nog veel sterker dan in Nederland. Bepaalde dingen doe je simpelweg niet meer na een bepaalde leeftijd. Door het maken van deze voorstelling heb ik de consequenties van ouder worden leren accepteren. Maar ik heb een vriendin die ook professioneel danst en altijd geheim heeft gehouden hoe oud ze is. Ze ziet er jeugdig uit, kan doorgaan voor 28, maar ergens moet het wringen als je rollen moet spelen die steeds verder van je eigen leeftijd en belevingswereld liggen.”